21-12-04

JUDASKUS - redactioneel november 2004

Redactioneel november 2004

JUDASKUS

Met halfopen mond en slapgevallen handje staat ze verbijsterd een imam aan te staren op de eerste pagina van het Nieuwsblad. In full color. Zij: dat is de Nederlandse minister van Vreemdelingenbeleid en Integratie, Rita Verdonk. De imam heeft geen naam, althans toch niet in het begeleidende krantenartikel. Uiteindelijk is die imam ook niet echt ‘iemand’, hij is vooral imam – en daarmee weten we toch genoeg. Waarom Rita zo verbijsterd is, staat onder de foto in schreeuwerige vette letters: "Ik mag van mijn geloof vrouwen geen hand geven". En zo haalt een gemiste handdruk, ergens op een bijeenkomst van islamitische geestelijken in het Nederlandse Soesterberg, de eerste pagina van een Vlaamse krant. De imam ‘weigerde’, staat er. Op de foto kijkt hij naar de vloer, niet naar de minister. Van slechte wil gesproken. Ministers geef je toch een handje. En je kijkt ze aan als ze tegen je spreken. Zeker als het vrouwelijke ministers zijn. Zeker ministers van vreemdelingenbeleid en integratie die hun schaarse tijd wel beter kunnen besteden dan aan communicatiegestoorde imams. Zeker in deze tijden (waarin waanzinnige moslims, voorbijfietsende nederlanders die geen blad voor de mond nemen in koele bloede neersteken).

De heldhaftige minister liet het daar echter niet bij. Rita beantwoorde (volgens het artikel ‘riposteerde’ ze) de geweigerde handdruk met: "Maar ik ben toch gelijk aan u". Maar zelfs toen – zo schrijft de journalist – schudde de imam haar hand niet. "Dan hebben we alvast genoeg om over te praten", maakte de minister zich tenslotte boos. Helaas, het kwam niet meer goed. Want toen de minister vervolgens een toespraak gaf, bleek meer dan de helft van de vijftig Marokkaanse imams geen Nederlands te verstaan. Einde artikel.

Wij hebben een probleem. Jezusmariajozef, hebben wij een gi-gan-tisch probleem! Als ministers van vreemdelingenbeleid en integratie geen ene moer weten over de godsdienstige overtuigingen en culturele gebruiken van de burgers waarmee ze ‘overleg’ moeten gaan plegen (hun kabinetsmedewerkers blijkbaar al evenmin); als zij bovendien aan het gesprek beginnen met een negatieve vooringenomenheid (vrouwen zijn in de islam minderwaardige wezens en imams zijn chauvinist pigs zonder manieren); als ministers zich in hun eigen vakgebied niet vormen om hun werk naar behoren te kunnen volbrengen en daardoor emotioneel worden en daardoor de dialoog verhinderen... dan hebben wij een gigantisch probleem.

Wat gebeurt hier nu feitelijk? Ik mag dan geen minister zijn van integratie, ik voel ook regelmatig de onweerstaanbare behoefte om handjes te schudden. En ook ik werd al eens een handje geweigerd. Neen, niet door een imam. Door een jood. Mordechai, een ultra-orthodoxe joodse broeder uit Antwerpen die er anti-zionistische ideeën op na houdt. Zo zijn er niet zo veel in Antwerpen, maar ze zijn er wél en ze zijn ook aanspreekbaar en voor mannen zelfs handschudbaar. Onze eerste ontmoeting met hem was voor mij inderdaad een beetje vreemd. Hij ontving ons bij hem thuis en toen hij de voordeur opende was mijn mannelijke collega zo ‘gentleman’ om zelf eerst binnen te gaan. Mordechai schudde hem hartelijk de hand. Toen ik vervolgens al even vrolijk mijn hand aanbod, schrok Mordechai zichtbaar. Hij kromp even ineen. Hij legde zijn hand op zijn hart en verontschuldigde zich: "Ik mag vrouwen geen hand geven. Maar mag ik u mijn respect tonen en u welkom heten met een buiging?" En nog voor ik kon antwoorden, boog hij langzaam en statig het hoofd. Ik schaamde me een beetje. Eerlijk gezegd, vond ik zo’n buiging weer bijna ‘te veel’ respect voor een eerste ontmoeting. Hoe dan ook, wij hebben die namiddag met z’n drieën een boeiend eerste gesprek gevoerd met mekaar. Voorzichtig aftastend, afstand bewarend, respectvol, eerbiedig, nieuwsgierig, warm.

Intussen kennen we Mordechai al een paar jaar en is hij een bondgenoot geworden: hij reist op onze vraag heel Vlaanderen door om in groepen christenen te gaan vertellen over zijn godsdienst. Hij komt dan met de trein, met bij zich zijn eigen koosjer kopje, drank en koekje. En hij wil op tijd terug thuis zijn voor het gebed. Hem ontvangen, confronteert ons altijd met wat wij zelf belangrijk vinden zonder dat we daar meteen de term ‘waarden of normen’ opplakken: dat mensen uit onze kopjes willen drinken, en aannemen wat we hen presenteren, dat mensen gezellig een koekje nemen, dat ze mobiel zijn en flexibel. En niet te fanatiek.En dat ze een handje geven – in onze ogen kijken als we tegen hen spreken.

Als we tegen hen spreken.

Elke Vandeperre


17:22 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

VANDAAG ONDER UW KERSTBOOM: het decembernummer!

GISTEREN NOG OP UW VERLANGLIJSTJE

VANDAAG AL ONDER UW KERSTBOOM:

het {KENTERINGen]-decembernummer!

Met o.m. …

FEMINISTISCH DEBAT ANNO 2004>>>{KOP en Munt]

Waarom blijft een massaal feministisch verzet uit wanneer heren politici het principe van gelijkheid van vrouw en man misbruiken in een racistisch discours? Waarom is het feminisme zo verscheurd over de kwestie van de hoofddoek? Komt er een nieuw feministisch elan van moslimvrouwengroepen? En kan het feminisme de zogenaamde culturele tegenstellingen overbruggen? Ida Dequeecker, grootgebracht in de 'tweede feministische golf', vliegt erin met een stand van zaken. Ze confronteert feministen met cruciale vragen.

WAT ONZE LEZERS BETREFT: FEMINISME MEER DAN OOIT! >>>{KLAPraam]

Het vuur zit er nog in! Dat blijkt uit de stevige reacties die de redactie ontving. In oktober durfden we de snode vraag stellen of feminisme nog van de tijd was, en of het jonge vrouwen nog aansprak. Ook jij kan reageren.

TEVREDEN ZIJN MET MEZELF>>>{10 Woorden]

Hanna Mampuys (22) danst door het leven. Letterlijk en figuurlijk. Met doorzettingsvermogen en ambitie. Met liefde voor vreemde culturen, Brazilië en Leonardo Boff over wie ze een thesis maakt. Binnenkort is ze licentiate godsdienstwetenschappen. En dan….

 


15:58 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |