09-02-05

JANUARINUMMER met SPIKsplinterNIEUWE cover!!!

Het JANUARI-nummer met SPIKsplinterNIEUWE cover!!!

{KOP en Munt] – Een monument op instorten?

De belgische Sociale Zekerheid is net 60 jaar oud geworden. Sommigen willen deze eerbiedwaardige dame al op (brug)pensioen sturen wegens onbetaalbaar. Hoe waar is dit doemdenken over de S.Z.? Jozef Mampuys geeft een visie.

{Kop en Munt] – solidariteit is de nieuwe naam van geloof

De Cubaanse dominee Raul Suares was onlangs te gast in Vlaanderen waar hij kennismaakte met de christelijke basisbeweging hier. Het verhaal van Suarez en zijn visie op Cuba en Latijns-Amerika stelt ons voor een duidelijke keuze. Neutraal zijn in de huidige socio-politieke wereldsituatie is geen optie.

Vergeetput – Nachtmerrie

60 jaar geleden werd de holocaust ontdekt. Sindsdien wordt veel middelen, tijd en energie gestoken in het in leven houden van de herinnering aan de slachtoffers van de jodenvervolging. Levensnoodzakelijk is dat. Andere genociden kunnen echter niet op dezelfde aandacht rekenen. Ook de daders van genociden worden zo snel mogelijk vergeten. (…)



12:42 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-02-05

EMOTIES TE KOOP - redactioneel januari '05

Redactioneel januari 2005

Emoties te koop

Wanneer ik tegen een vriendin vertel dat ik over de Tsunami 12-12- actie het redactioneel wil schrijven, kijkt ze me verschrikt aan. "Ik denk dat je wel voorzichtig moet zijn met kritiek. Het lijkt me niet verstandig om deze nooit geziene solidariteit in vraag te gaan stellen."

Ze heeft gelijk. Ontzettend veel mensen zijn tot in hun tenen geraakt door het verschrikkelijke menselijke leed dat honderdduizenden (vooral arme) slachtoffers van de zeebeving in Zuidoost-Azië overkomt. Ontzettend veel mensen worden tot tranen toe bewogen door de ijzingwekkende verhalen van overlevenden, door de beelden van weggevaagde dorpen, opeengestapelde lichamen, ouderloos achtergebleven peuters in ziekenhuizen. Het is ook niet om aan te zien, zoveel pijn en lijden en wanhoop. Het zou misdadig zijn om de waarachtige emoties die wereldwijd losgemaakt worden door deze tragedie en de solidariteit die eruit groeit, niet au serieux te nemen.

Maar dat is wel precies wat er op dit moment gebeurt: onze emoties worden niét ernstig genomen. Ze worden gecommodificeerd, om het maar eens met een emotieloze term uit te drukken. Ze worden ‘vermarkt’, tot verhandelbaar product gemaakt. Als grondstoffen worden emoties vandaag in hun puurheid ontgonnen, vervolgens geslepen en verwerkt tot ze de juiste vorm voor de juiste toepassing hebben aangenomen, daarna ingepakt en op de markt gegooid om winst op te leveren. Je kan Wijnegem shoppingscenter vullen met Tsunami-wafels, Tsunami-pennezakken, Tsunami-cd’s, zelfs Tsunami-toiletpapier. En weet je zondags niet wat doen, kan je dezer dagen gaan Tsunami-wandelen of –kleiduifschieten of naar de Tsunami-spaghettiavond. Hoef je eens niet te koken. En op de TV krijg je benefiet-shows die eigenlijk niet veel meer zijn dan twee-uur-durende reclameblokken voor firma’s die dringend het bedrijfsblazoen moeten oppoetsen en dat nu tegen uitzonderlijke prijzen op de staatszender en de commerciële zender tegelijk kunnen doen. In prime time! Hebt u geneesmiddelenproducent Pfizer gezien, dokter Van Duppen? En tussen de reclame door worden de emoties opgewarmd met korte getuigenissen, beelden, liedjes. Kort, want time is money.

Als daarmee veel geld wordt binnengehaald voor hulp aan de slachtoffers, wat dan nog?, zullen velen denken. En ze hebben gelijk. Als met die Tsunami-hype wereldwijd veel geld verzameld wordt voor de slachtoffers, dan kunnen we veel verdragen. Maar sta me toe om de zo geroemde generositeit even in perspectief te plaatsen. De publieke en private hulp die intussen beloofd is aan de getroffen landen bedraagt 4 miljard dollar. Laat ons even vergelijken met andere uitgaven… Bijvoorbeeld: het jaarlijkse militaire budget van de VS: 400 miljard dollar. Of nog een ander voorbeeld. Omdat Florida in de herfst van 2004 vreesde voor cyclonen die ernstige schade konden veroorzaken (maar niet in de verste verte te vergelijken met de omvang van de ramp in Zuidoost-Azië) heeft Washington onmiddellijk 3 miljard dollar vrijgemaakt voor hulp. Laat ons dus even eerlijk zijn: 4 miljard dollar is peanuts.

Volgens de laatste cijfers van de Wereldbank, loopt de buitenlandse schuld van 5 van de getroffen landen, op tot meer dan 300 miljard dollar. Zij lossen die schuld af met meer dan 32 miljard dollar per jaar. Samengevat: zij betalen jaarlijks een bedrag terug dat 10 keer hoger ligt dan de ‘genereuze’ giften die hen vandaag beloofd worden –en hopelijk ook uitbetaald worden. Ter gelegenheid van de Tsunami is de Club van Parijs zo gul om een uitstel van betaling van de schuld van de getroffen landen aan te bieden! Ook een interessant gegeven –waarover men vandaag in alle talen zwijgt- is dat een natuurramp van dezelfde intensiteit minder slachtoffers in een rijk land veroorzaakt dan in een arm land. Bijvoorbeeld de aardbeving in Bam (Iran), precies 1 jaar geleden. Een schok van 6,8 op de schaal van Richter, veroorzaakte 30.000 doden. Maar drie maanden voordien, veroorzaakte een nog hevigere beving van 8 op de schaal van Richter in Hokkaido, Japan, geen enkel dodelijk slachtoffer. Hoe dat komt? Niet omdat Jappen aardschokbestendiger zijn. Omdat Japan over de middelen beschikt om bij de constructie van gebouwen anti-aardbevingsmaatregelen toe te passen –wat uiteraard de kostprijs fel opdrijft. Natuurrampen zijn vooral rampen voor de armen, omdat de armoede hun kwetsbaarheid vergroot.

Dus? Moeten we dan maar stoppen met TV-benefiets en Tsunami-boxershortenverkoop? Allesbehalve! We moeten vooral méér middelen verzamelen voor méér structurele oplossingen. Voldoende om de peperdure waarschuwingssystemen voor natuurrampen aan te kopen voor die landen die daarvoor geen middelen hebben.

Hoe dan? Wel, de president Lula van Brazilië, Lagos van Chili, Chirac van Frankrijk en Zapatero van Spanje hebben enkele maanden geleden in de UNO de idee gelanceerd om een ‘planetaire belasting’ te heffen op de wisselmarkten (de Tobin-Taks), op de wapenmarkten of op het gebruik van niet-hernieuwbare grondstoffen. Meer dan 100 staten hebben intussen hun steun toegezegd aan het initiatief. Dat zou nog eens geld opleveren! En dan kunnen we die reclame-show ook achterwege laten. Als we ons nu eens laten drijven op onze emoties en de onmiddellijke toepassing van deze internationale solidariteitsbelasting eisen?

>>>Elke Vandeperre

 





11:50 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

OVER BLINDE KIPPEN EN KIWI'S - Redactioneel december 2004

Redactioneel december 2004

Over blinde kippen en kiwi’s

Ik zie hem nog zitten in de Zevende Dag, Leo Neels, een beetje onderuitgezakt omdat hij tot in zijn lichaamstaal toe wilde tonen dat de farmaceutische industrie al slaapwandelend idioten met domme ideeën platwalst. En omdat het bovendien om een idioot van Geneeskunde voor het Volk ging, had Neels ook nog zijn schoonste sarcastische grijns meegebracht. Die stalde hij uit voor de camera terwijl dokter Dirk Van Duppen uitlegde hoe de ziekteverzekering 1 miljard euro kan uitsparen via een systeem van openbare aanbesteding voor medicamenten. Een onafhankelijk orgaan, gefinancierd door de staat, kiest in elke subklasse van geneesmiddelen voor het geneesmiddel met de beste kwaliteit / prijs verhouding. Alleen op dat geneesmiddel krijgt de patiënt terugbetaald van het Ziekenfonds. Leo Neels becommentarieerde het voorstel van Van Duppen met een diepe geeuw en bijhorende blik: "Alsof het zo simpel is." Die linkse jongens toch.

De farma-industrie is dus niet echt wild van het ‘kiwimodel’, zo genoemd omdat dit systeem in Nieuw-Zeeland reeds toegepast wordt en omdat ze in Nieuw-Zeeland niet zo zot zijn van bananen. Een mogelijke verklaring voor de weerstand van de geneesmiddelenproducenten, is de ervaring dat via openbare aanbesteding de prijzen van de medicamenten 50 tot 90 procent kunnen dalen. Bovendien kan de farma-industrie in dit systeem onze sociale zekerheid niet meer verder leegplunderen -wat de doorsnee multinational ook wellicht betreurt. Die gebruiken namelijk al jarenlang de sociale maatregel van het maximum remgeld om artsen de duurste geneesmiddelen te doen voorschrijven. Geen probleem, zeggen de farmareuzen, want de patiënt moet het niet betalen: het is de ziekteverzekering die betaalt! Aha. Een hele geruststelling. Dus, om het even scherp te krijgen: als ik te veel cholestorol heb (wellicht zowat het enige waar ik te veel van heb) dan kan ik daarvoor Zocor slikken voor 123 euro of een generisch product van dezelfde kwaliteit voor 60 euro. Als mijn arts Zocor voorschrijft betaal ik het maximum remgeld van 15 euro, de ziekteverzekering 108 euro. Als ik het generische geneesmiddel voorgeschreven krijg dan betaal ik ook die 15 euro remgeld, maar de ziekteverzekering betaalt nu slechts 45 euro. Dat is maar liefst 63 euro minder voor de staat! Leo Neels lachte zich bijna een breuk, tijdens die bewuste Zevende Dag. Als Frank Vandenbroucke doelt op het grijze hoofd van deze voormalige VTM-directeur wanneer hij zegt dat "de vergrijzing onze sociale zekerheid bedreigt" dan snap ik nu eindelijk waarover het gaat.

In die dagen dus, onder het bewind van multinationale ondernemingen, terwijl alsmaar meer mensen een doktersbezoek uitstelden omdat ze de rekening niet meer konden betalen... In die dagen dat er alsmaar minder mensen rondliepen die geloofden dat ze weerwerk aan de economische machthebbers mogelijk was... In die dagen... gebeurde het dat mensen opstonden, dat organisaties de handen in mekaar sloegen: Geneeskunde voor het Volk, de vakbond, de KWB, de CM, de Socialistische Mutualiteit, de universiteiten, de huisartsenverenigingen. Ze informeerden hun achterban, stelden petities op, stuurden kaarten naar minister Demotte met de eis dat het kiwimodel in België zou ingevoerd worden.

En het geschiedde dat De Zevende Dag plotseling bevolkt werd door 3 wijze partijvoorzitters die alle drie even hevig het kiwi-idee bewierookten omdat ze alle drie even stellig beweerden dat zij dat idee al heel lang in de eigen schuif hadden liggen. Stevaert deed dat zelfs zo overtuigend dat Leo Neels zich liet ontvallen dat de Sp.a-voorzitter "als een blinde kip de communisten achterna rent". Zo werd het neergetekend in het evangelie van Het Laatste Nieuws. En het geschiedde dat minister Demotte de heilige geest over zich kreeg en de natie liet weten dat hij op de ministerraad van 23 december bij maatregelen voor alle medicamenten het kiwimodel naar voren zou schuiven en daarvoor de nodige wetswijzigingen zou indienen.

Omwille van dit verhaal, wil ik tenslotte deze wens doen, voor 2005: Dat het in ons geheugen mag gegrift blijven dat kenteringen mogelijk zijn, dat we multinationals kunnen doen buigen, dat ministers onder druk te zetten zijn. Dat wij in staat zijn om samen beweging te maken! Op naar de loononderhandelingen...!

Elke Vandeperre








11:15 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |