01-06-05

PNAC EN PNEC - Redactioneel februari '05

 

Redactioneel februari 2005

PNAC en PNEC

Bent u al naar Der Untergang gaan kijken? De film bedoel ik, geen wedstrijd van Anderlecht. Niet dat je deze prent over de ondergang van het Duitse Rijk (met een sublieme Bruno Ganz in de rol van de führer) persé gezien moet hebben. De grootste verdienste van Der Untergang is dat Hitler voor de verandering eens in beeld wordt gebracht als niet enkel monster maar ‘ook mens’, ook in staat tot meevoelendheid, met momenten zelfs te betrappen op charmant gedrag –alleszins toch als je meekijkt door de ogen van zijn jonge secretaresse Traudl Junge. Zijn mens-zijn doet niets af aan de gruwel die hij veroorzaakt heeft. Integendeel, het maakt de gruwel dreigender, nabijer, herhaalbaarder.

De film eindigt met de echte Traudl, niet meer zo jong maar intussen wel wijzer. Ze besluit met de bekentenis dat zij haar positie als secretaresse van Hitler jarenlang heeft goedgepraat met het argument dat zij jong was. En naïef. En niet op de hoogte van politiek. "Maar", onderbreekt ze zichzelf, "de dag dat ik het getuigenis hoorde van een Duits meisje dat zich aangesloten had bij het verzet, een meisje amper zo oud als ik, toen besefte ik dat leeftijd geen argument is. Ik had mij kunnen informeren. Ik had kunnen weten wat er aan de hand was."

Het menselijke gezicht van een onmenselijk systeem heeft mij in die bioscoopzaal wel erg verontrustend in de ogen gekeken. Het carnavalsmasker viel weg: de duivelshorens, de waanzinnige arische blik, de overdreven hoektanden… Het nazisme werd gedragen door gewone mensen die zuiverheid nastreefden, die ‘waardenverval’ en decadentie aankloegen, die ‘oplossingen’ zochten voor maatschappelijke problemen, die hun naaste verwanten lief hadden en voor hun eigen volk zorg wilden dragen –dat is toch maar ‘natuurlijk’? Ik hoor vandaag geen ander verhaal. Ik zie vandaag geen ander gezicht dan dat doordeweekse, menselijke gelaat dat zich verbergt achter individuele militairen die krijgsgevangenen folteren en geestelijk te verkrachten, het gelaat dat onder het vaandel van ‘the war on terror’ soevereine staten binnenvalt en bezet, dat gelaat dat moslims demoniseert en honderdduizend Iraakse slachtoffers op het geweten heeft, het gelaat dat vrijheid en democratie predikt en ondertussen de sociale zekerheid privatiseert en daarmee 12 % van de bevolking onder de armoedegrens helpt. Het gelaat ook dat de grenzen van Europa sluit voor asielzoekers op de vlucht voor honger en geweld.

De geschiedenis is niet voorbij. De ‘untergang’ van de verrechtsing is nog niet voor vandaag. Het doet ons struikelen over de vraag van frau Traudl: Waar positioneer je je? Welke toekomst kies je? Welke daden stel je, want je bent verantwoordelijk voor wat je doet en wat je niet doet.

In ons novembernummer informeerden wij u nog over de oorlogspolitiek van de V.S., over het Project for a New American Century (PNAC), de denktank achter Bush die voor de VS een scenario richting wereldhegemonie heeft uitgeschreven. Bush interpreteert zijn herverkiezing als een vrijgeleide om de missie die hij zichzelf op 11 september heeft gegeven, onverkort voort te zetten: onder Amerika’s leiding het internationale terrorisme bestrijden en daartoe de wereld herschikken. Op 20 februari (en voor de zomer aanvangt nog twee keer) komt hij naar Europa met de vraag: dit is mijn door God gegeven missie –in hoeverre doen jullie mee? De logica uit de vorige ambtstermijn blijft dezelfde: wie niet met mij is, is tegen mij en zal het geweten hebben.

Wij hebben de keuze tussen een Europa dat haar eigen PNEC gaat uitdenken en daarmee de concurrentie met de VS aangaat of een Europa dat ervoor kiest om veiligheid opnieuw te gaan definiëren in termen van gelijkheid, milieu, toegang tot hulpbronnen, ontwikkeling en mensenrechten. Het protest tegen het bezoek van Bush aan Brussel is dus uiterst belangrijk, maar op 19 maart de straat op komen is levensnoodzakelijk. De Europese Sociale Bewegingen roepen dan op om in Brussel massaal te betogen "tegen oorlog en racisme, tegen het neoliberale Europa, tegen de privatiseringen, tegen de richtlijn Bolkestein, tegen de aanvallen op de arbeidsduur, voor een Europa van rechten en van solidariteit tussen de volkeren. Wij maken geschiedenis. Wij hebben de keuze: wij laten het geweld gebeuren of klagen het aan. Wij spreken of hebben het niet geweten.

>>>Elke Vandeperre

 


15:56 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.