01-06-05

VERBODEN TE LEZEN - Redactioneel mei '05

Redactioneel mei 2005

VERBODEN TE LEZEN

Er zijn allerlei truukjes om mensen ertoe aan te zetten zich te informeren. Of te bekomen dat ze dat juist niét doen. Dat is niet eens zo moeilijk. Neem nu bijvoorbeeld de titel boven deze redactionele bijdrage. U kennende als doorsnee-{KENTERINGen]-lezer, tegendraads en eigenzinnig als u bent, (uiteraard val ik nu terug op een clichébeeld dat bulkt van niet-empirische vooronderstellingen), u kennende slaat u ‘onverwijld’ aan het lezen nadat u daartoe een verbod opgelegd kreeg. ‘Ik beslis toch nog altijd zelf wat ik wel en niet lees…’ dacht u spontaan. Instinctmatig bijna. Geef maar toe. Omgekeerde psychologie noemt men dat met een populair wetenschappelijke term. Wordt ook graag en veelvuldig toegepast op kinderen en adolescenten.

Een andere truuk, om mensen ver weg te houden van een onderwerp dat hen niettemin ernstig aanbelangt, is het betreffende thema zo saai, complex en ondoordringbaar mogelijk presenteren zowel naar inhoud als naar vorm. Zolang de mensheid saaiheid met intelligentie blijft verwarren (herinner u Chriet Titulaer), valt deze slinkse methode echter moeilijk te bestrijden. Onze overheid is hiervan goed op de hoogte en een zeer tevreden gebruiker van de ‘bore-them-to-death’-techniek. In zake het informeren omtrent het grondwettelijk verdrag van de Europese Unie heeft onze regering zichzelf overtroffen. In de meeste lidstaten van de EU heeft men nog de schijn(democratie) hooggehouden door referenda te organiseren waarbij de bevolking zich voor of tegen de Europese grondwet kon uitspreken. Maar zelfs dat bleek de Belgische regering een te riskante onderneming te vinden. Of gewoon te tijdrovend. Elio Di Rupo (voorzitter van de Parti Socialiste) vond een referendum vooral een slecht idee omwille van het Vlaams Belang. Die zouden de kans wel eens kunnen misbruiken om een campagne tegen kandidaat-land Turkije te voeren. Dus geen referendum over de Europese Grondwet. Ik zou volgend jaar ook de gemeenteraadsverkiezingen afschaffen, het VB zou er in Antwerpen wel eens van kunnen profiteren… En nu we toch bezig zijn, zou ik ook voorstellen om de vergoedingen voor parlementairen en senatoren af te schaffen. Je weet maar nooit wat de mandatarissen van het VB met dat geld doen!

Maar goed. Het is niet omdat de overheid haar burgers niet stimuleert om zich te mengen in het maatschappelijke debat, dat wij ons schaapachtig terug naar het televisiescherm moeten laten leiden. We zouden die Europese grondwet ook gewoon zelf kunnen gaan lezen. Op het internet! Klopt, indien het dus niet zo’n uitermate technisch en ingewikkeld gedrocht van een document zou zijn. En uiteindelijk… waarom zouden we moeite doen? Wat heeft die tekst met mijn, met ons leven te maken? Blij genoeg dat we niet weer een zomerse zondag moeten opofferen aan bolletjes-vullerij achter een stoffige gordijntje.

Het is waar. Uiteindelijk gaat het ook maar over het grondwettelijk vastleggen van het neoliberale dogma. Dat alle heil van de vrijemarkt en de concurrentie wordt verwacht wanneer we het hebben over onderwijs, welzijn, arbeid… Veel meer betekent het niet. En o ja, dat de belangen van de defensie-industrie nu ook grondwettelijk verankerd worden: de wapenindustrie gaat dus mee ons veiligheidsbeleid helpen uitstippelen. Wie kan daar uiteindelijk tegen zijn, ze zijn ook deskundig op dat terrein. Het is trouwens een prima idee om alle lidstaten wettelijk te verplichten zich te bewapenen, zeker in deze hoogdagen voor het terrorisme. Een beetje Unie kan niet genoeg leger hebben. En voor de rest: dat de openbare diensten binnenkort geprivatiseerd kunnen worden, is ook een goede zaak. Een beetje concurrentie zal de kwaliteit alleen maar doen toenemen. De prijskaartjes ook weliswaar, maar bon. Aan alles is een schaduwzijde.

Uiteindelijk heeft onze overheid gelijk: dat Europese verhaal komt wel in orde. Daar hoeven wij onze hoofden niet over te breken. Het feit dat vredesorganisaties, vakbonden, derdewereldorganisaties, milieu-, vrouwen- en jongerenorganisaties het een morele plicht vinden om zich met lijf en leden te verzetten tegen deze grondwet, is nauwelijks een teken aan de wand. Ze moeten zich érgens druk over maken, niet waar. Mocht u toch willen weten wat hun motivatie is, dan kan u zich eventueel informeren via de website: www.nonalaconstitutioneuropeenne.be. Wat ik u absoluut niet wil aanraden. Zelfs wil verbieden.

>>>Elke Vandeperre




17:18 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

HET MEI '05- NUMMER

HET MEI '05 - NUMMER:

{KOP en Munt] – Pluralisme als grensoverschrijding

Pluralisme en verdraagzaamheid: wie zou er tegen durven zijn? En toch worstelen we vandaag nog steeds met die begrippen. Willy Deckers maakt ons wegwijs in de precieze betekenis van pluralisme en reikt een strategie aan die kan leiden tot een pluralistische samenleving.

{To The Point] - Ontwikkeling op krediet

We leven in vreemde tijden, zelfs de ontwikkelingslanden zijn niet meer wat ze geweest zijn. Een land als chili lijkt goed te boeren. Of is dat maar schone schijn? Tussen de glitter van de malls en de sociale puinhoop in de volkswijken loopt een rode draad van een ontwikkeling op krediet. Maar wie betaalt de schuld? Arianne Van Andel is ter plaatse...

{ VERGEETPUT] – Ben ik dan geen vrouw?

Je zult maar zwart én een vrouw wezen op het einde van de 18de eeuw in de Verenigde Staten. Sojourner Truth was het, maar ze weigerde om zich neer te leggen bij de onderdrukking waarmee ze te kampen had. Ze weigerde ook om een keuze te maken tussen haar gevecht als slavendochter, als zwarte en als vrouw. Haar krachtige woorden doen nu nog steeds ogen open. Sarah Bracke situeert voor ons de strijd van deze bijzondere vrouw en vertaalde haar toespraak 'Ain't I a woman?'






17:16 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

TO POPE OR NOT TO POPE - Redactioneel april '05

Redactioneel april 2005

To pope or not to pope

In deze dagen waarin de hele wereld tot in de meest heidense uithoeken zich tot het katholicisme bekeerd lijkt te hebben, Herman De Croo voorop, loop ik als christen enigszins gedesoriënteerd rond. De werkelijkheid is bij momenten zo hilarisch absurd, dat het onwerkelijk wordt. Goeie teevee, maar niet werkelijk. Jammer ook voor standup-comedians en andere komieken: het ware een prachtige vondst geweest voor jullie eindejaarsconferences, indien het nu niet écht zou gebeurd zijn: Guy Verhofstadt met begrafenisgezicht op bedevaart naar Rome. Godfried Danneels, het populairste paard op de lijst van internationale gokkantoren. De nieuwste jongerenrage: vroom skydiven op het St. Pietersplein. Maak mij wakker alstublieft.

Niet dat ik mij niet amuseer, maar mijn christelijke identiteit maakt toch ook wel dat ik uiteindelijk een beetje groen lach bij dit pauselijke afscheidsspektakel. In feite zijn het vooral de evangelieverhalen die mij verhinderen om mij ten volle te laten meedrijven op deze mondiale hoogmis waarbij de leider van onze kerk naar zijn laatste rustplaats wordt geleid, met op de eretribune koningen en koninginnen, prinsen en presidenten, eerste ministers en multimiljonairs en sjeiken. De president van de V.S. en de president van Iran, broederlijk naast elkaar gezeten in hun laatste eerbetoon aan de religieuze wereldleider, hun spirituele collega. Vrienden en vijanden verenigd in liturgie, in een verraderlijke vrede. Een uit de hand gelopen grapje van God.

Je vraagt je toch soms af hoe het zover is kunnen komen. Het doet me denken aan die oefening die men in cursussen communicatie wel eens gebruikt om aan te tonen hoe moeilijk het ‘zuiver’ doorgeven van een boodschap is: je laat eender welke zin de kring rond fluisteren van oor tot oor. Je start met: "Is de voordeur goed op slot?" en na een oor of tien kom je uit bij "Is Danneels niet bijna God?".

Is het met onze traditie ook zo gegaan? Je begint met een outlaw op een ezeltje, een voortrekker in een politiek bevrijdingsbeweging, gezocht en uiteindelijk ook vermoord door de religieuze en politieke overheden en je eindigt met een patriarch in een 4 X 4 pausmobiel van Mercedes, behoeder van onze seksuele zeden, bezocht en geëerd door de groten der aarde. Je begint met een uittocht, weg uit de centra van onderdrukking, weg uit de greep van Farao’s die zich schepper van hemel en aarde waanden, weg uit de vernietigende wurggreep van Romeinse keizers die vanuit hun met marmer belegde paleizen het volk tot de laatste levensdruppel uitpersten, en je eindigt met een intocht in Rome, met een stoet van machthebbers die Vaticaanstad binnentrekken. Je begint met een gekruisigde die opstaat uit de opgelegde dood, en je eindigt met een van ouderdom overleden man, opgebaard onder een zijden sluier in een driedubbele kist, die menselijk lijden tot ultieme vroomheid, tot belangrijkste geloofspunt verhief.

Je begint met het zoeken naar bevrijding en gerechtigheid en je eindigt bij het verheerlijken van pijn en aanvaarding van onrecht.

Het kan verkeren.

Wat niet wegneemt dat het overlijden van een paus ons aan het denken kan zetten. Over welk leiderschap een messiaanse beweging vandaag verkiest en nodig heeft, bijvoorbeeld. Of over hoe wij, in de voetsporen van Jezus van Nazareth en zijn beweging, met macht zullen omgaan en in onze eigen tempels de wisselaars zullen verjagen. Daarbij hebben we woorden doorgekregen, richtlijnen, voor interpretatie vatbaar maar in essentie helder en dankzij dat Boek ook ‘fluister-bestendig’: Laat het leiderschap onder ons anders zijn dan het wereldse leiderschap, omdat wij weet hebben van een ander vaderland, waar gerechtigheid heerst. Omdat wij leven met de herinnering aan een moederland waar menselijkheid de grondwet is. Wij hebben een àndere god dan de Baäl. Een àndere koning dan "man en macht". En legers die erop getraind zijn de meest kwetsbaren recht te doen.

>>>Elke Vandeperre


16:53 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Het APRIL '05 - NUMMER

 

HET APRIL '05 - NUMMER:

{KOP en Munt] – De 3 plagen van Atjeh

Met al die aandacht voor Rome en die éne paus, schiet niets meer over voor de honderdduizenden tsunamislachtoffers. {KENTERINGen] is tegendraads en richt de spotlights op de Indonesische provincie Atjeh, het meest getroffen gebied. Niet alleen door de Tsunami, maar ook door onpeilbare armoede en militaire onderdrukking. HEt maakt de economische, militaire en religieuze tegenstellingen van de wereld zichtbaar.

{To The Point] - Niet de gezondheid telt, wel de winst

In deze nieuwe rubriek levert een daartoe uitgenodigde auteur commentaar en duiding bij één of meer nieuwsfeiten van afgelopen maand. Deze maand over de 'gezondheidswet'. Gaat die wet wel over gezondheid en wie deelt hier de lakens uit? Het woord is aan Jozef Mampuys.

{ 10 Woorden ] – Ik laat mij niet meestromen

Kris Geuns is een man van weinig woorden. We hebben er hem toch tien gevraagd. Trefzeer left deze Kempenaar in Brussel zijn keuzes en overtuigingen bloot. De wereld moet veranderen, vindt hij, en daar wil hij aan werken.



16:48 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

WE MOETEN RENNEN SPRINGEN VLIEGEN - Redactioneel maart '05

Redactioneel maart 2005

We moeten rennen springen vliegen

Ik weet niet hoe het bij u zit, maar in mijn vriendenkring vormt ‘werk’ hét centrale probleem. Het is het onderwerp dat aanleiding geeft tot 70% van de gesprekken, discussies, conflicten en irritaties. Ruwweg geschat weliswaar, want er is tot op heden nog geen onderzoek rond gebeurt.

Wat ‘werk’ dan tot zo’n explosief thema maakt? Wel, in het algemeen zijn er twee oorzaken: enerzijds het gebrek eraan, anderzijds het te veel aan werk. Terwijl het ene deel van de vrienden zich de naad uit het lijf werkt –er is de verpleegster die op haar ééntje het werk van drie witte schorten verzet, er is de bediende die zo veel overuren presteert dat hij in zijn jaarlijks verlof zijn eigen vrouw niet meer herkent- terwijl dus het ene deel zich te pletter werkt, verkeert het andere deel van de vrienden in een semi-comateuze toestand om de aanstormende depressie niet te hoeven voelen. Nu denkt u dat ik overdrijf? U kent mijn vrienden niet.

Neem nu bv. Frank, die ik hier Stef zal noemen (omdat u er anders misschien Wouter in herkent). Stef dus, is nauwelijks 34 jaar en heeft, sinds hij afstudeerde in de hogeschoolrichting ‘vrije grafiek’, nauwelijks 7 jaar gewerkt. In loonverband bedoel ik dan, want hij is altijd wel voor iemand aan het werk in ruil voor een pint, een bioscoopbezoek of een knuffel. Het voorbije jaar heeft hij via interimwerk ongeveer 6 maanden aan de slag geweest. Van het ene tijdelijke contract naar het andere, intussen nog cursussen volgen om zich bij te scholen en de nieuwste grafische computerprogramma’s onder de knie te krijgen, overal keihard presteren om zichzelf op de korte tijd dat hij er in dienst is te bewijzen, nooit zeker of zijn contract verlengd zal worden, telkens weer afgedankt worden. De laatste tijd begint hij er steeds minder in te geloven dat hij ooit nog een ‘echte job’ te pakken zal krijgen. "Vierendertig en afgeschreven", zegt hij dan met een gefakte glimlach op het gezicht.

En er is Lieve, die ooit voor opvoedster studeerde maar in haar laatste opleidingsjaar door tegenslag haar studies niet afmaakte. Zij is 27 jaar, en heeft als arbeidster in een drukkerij vier jaar aaneengebreid met weekcontracten! Werkzekerheid gedurende 7 dagen! Dat waren nog mooie tijden, want sinds september zit ze thuis. De drukkerij ging failliet. Sollicitaties hebben tot nog toe niets opgeleverd, behalve vernedering dan. Dag na dag jezelf verkopen en dagelijks afgewezen worden. U kan u zich niet voorstellen hoe nefast werkeloosheid is voor je zelfbeeld, voor je zin in het leven, voor je psychologische draagkracht.

En dan bestaat mijn vriendenkring nog voor 100% uit wat men ‘autochtonen’ pleegt te noemen –wat op zich minstens een even groot probleem is dan het arbeidsprobleem, maar waar ik hier niet verder op in zal gaan. Maar als allochtoon is de situatie nog veel schrijnender. De werkgelegenheidsgraad van Belgen en Europese onderdanen schommelt rond de zestig procent. Voor mensen die afkomstig zijn uit een land dat niet tot de Europese Unie behoort, gaat het om maar liefst dertig procent. In 2002 was vijftien procent van de allochtonen uit een niet-Europees land werkzoekend. Voor autochtonen bedroeg het werkloosheidspercentage bijna vier procent. En maak u geen illusies: het gaat niet enkel om laaggeschoolden, deze verschillen in participatie aan de arbeidsmarkt gelden voor alle opleidingsniveaus. Bij schoolverlaters heeft vijftien procent van de autochtonen na één jaar nog geen werk. Maar bij de allochtone afgestudeerden is meer dan dertig procent na één jaar nog werkloos. Als ik zie hoe groot de wanhoop onder mijn vrienden is, dan gruw ik van de wanhoop die er bij mijn ‘allochtone’ generatiegenoten moet leven.

En intussen focust de Europese lentetop (op 22 en 23 maart in Brussel) verder op de strategie van Lissabon, dat wil zeggen dat de Europese staats- en regeringsleiders blijven geloven in de strategie van hun economisch recessief beleid: alle heil zal komen van verdere liberaliseringen en van een ‘actieve’ arbeidsmarktpolitiek. Dat laatste betekent dat niet de werkloosheid wordt aangepakt (door banen te scheppen), maar de werklozen (en andere ‘inactieven’). Ondanks de neoliberale recepten die men de laatste drie decennia heeft uitgeprobeerd, sleept de massawerkloosheid in Europa aan. Het geloof in de vrijemarkt is onvoorwaardelijk en beangstigend. Wie dit cynisme wil bestrijden, loopt op 19 maart met spandoeken en noodklok door de Brusselse straten. Ik doe het alleen al voor Stef en Lieve. En Ali Alibi die ik, jammer genoeg, voorlopig nog niet tot mijn vriendenkring kan rekenen.

>>>Elke Vandeperre

 




16:46 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

PNAC EN PNEC - Redactioneel februari '05

 

Redactioneel februari 2005

PNAC en PNEC

Bent u al naar Der Untergang gaan kijken? De film bedoel ik, geen wedstrijd van Anderlecht. Niet dat je deze prent over de ondergang van het Duitse Rijk (met een sublieme Bruno Ganz in de rol van de führer) persé gezien moet hebben. De grootste verdienste van Der Untergang is dat Hitler voor de verandering eens in beeld wordt gebracht als niet enkel monster maar ‘ook mens’, ook in staat tot meevoelendheid, met momenten zelfs te betrappen op charmant gedrag –alleszins toch als je meekijkt door de ogen van zijn jonge secretaresse Traudl Junge. Zijn mens-zijn doet niets af aan de gruwel die hij veroorzaakt heeft. Integendeel, het maakt de gruwel dreigender, nabijer, herhaalbaarder.

De film eindigt met de echte Traudl, niet meer zo jong maar intussen wel wijzer. Ze besluit met de bekentenis dat zij haar positie als secretaresse van Hitler jarenlang heeft goedgepraat met het argument dat zij jong was. En naïef. En niet op de hoogte van politiek. "Maar", onderbreekt ze zichzelf, "de dag dat ik het getuigenis hoorde van een Duits meisje dat zich aangesloten had bij het verzet, een meisje amper zo oud als ik, toen besefte ik dat leeftijd geen argument is. Ik had mij kunnen informeren. Ik had kunnen weten wat er aan de hand was."

Het menselijke gezicht van een onmenselijk systeem heeft mij in die bioscoopzaal wel erg verontrustend in de ogen gekeken. Het carnavalsmasker viel weg: de duivelshorens, de waanzinnige arische blik, de overdreven hoektanden… Het nazisme werd gedragen door gewone mensen die zuiverheid nastreefden, die ‘waardenverval’ en decadentie aankloegen, die ‘oplossingen’ zochten voor maatschappelijke problemen, die hun naaste verwanten lief hadden en voor hun eigen volk zorg wilden dragen –dat is toch maar ‘natuurlijk’? Ik hoor vandaag geen ander verhaal. Ik zie vandaag geen ander gezicht dan dat doordeweekse, menselijke gelaat dat zich verbergt achter individuele militairen die krijgsgevangenen folteren en geestelijk te verkrachten, het gelaat dat onder het vaandel van ‘the war on terror’ soevereine staten binnenvalt en bezet, dat gelaat dat moslims demoniseert en honderdduizend Iraakse slachtoffers op het geweten heeft, het gelaat dat vrijheid en democratie predikt en ondertussen de sociale zekerheid privatiseert en daarmee 12 % van de bevolking onder de armoedegrens helpt. Het gelaat ook dat de grenzen van Europa sluit voor asielzoekers op de vlucht voor honger en geweld.

De geschiedenis is niet voorbij. De ‘untergang’ van de verrechtsing is nog niet voor vandaag. Het doet ons struikelen over de vraag van frau Traudl: Waar positioneer je je? Welke toekomst kies je? Welke daden stel je, want je bent verantwoordelijk voor wat je doet en wat je niet doet.

In ons novembernummer informeerden wij u nog over de oorlogspolitiek van de V.S., over het Project for a New American Century (PNAC), de denktank achter Bush die voor de VS een scenario richting wereldhegemonie heeft uitgeschreven. Bush interpreteert zijn herverkiezing als een vrijgeleide om de missie die hij zichzelf op 11 september heeft gegeven, onverkort voort te zetten: onder Amerika’s leiding het internationale terrorisme bestrijden en daartoe de wereld herschikken. Op 20 februari (en voor de zomer aanvangt nog twee keer) komt hij naar Europa met de vraag: dit is mijn door God gegeven missie –in hoeverre doen jullie mee? De logica uit de vorige ambtstermijn blijft dezelfde: wie niet met mij is, is tegen mij en zal het geweten hebben.

Wij hebben de keuze tussen een Europa dat haar eigen PNEC gaat uitdenken en daarmee de concurrentie met de VS aangaat of een Europa dat ervoor kiest om veiligheid opnieuw te gaan definiëren in termen van gelijkheid, milieu, toegang tot hulpbronnen, ontwikkeling en mensenrechten. Het protest tegen het bezoek van Bush aan Brussel is dus uiterst belangrijk, maar op 19 maart de straat op komen is levensnoodzakelijk. De Europese Sociale Bewegingen roepen dan op om in Brussel massaal te betogen "tegen oorlog en racisme, tegen het neoliberale Europa, tegen de privatiseringen, tegen de richtlijn Bolkestein, tegen de aanvallen op de arbeidsduur, voor een Europa van rechten en van solidariteit tussen de volkeren. Wij maken geschiedenis. Wij hebben de keuze: wij laten het geweld gebeuren of klagen het aan. Wij spreken of hebben het niet geweten.

>>>Elke Vandeperre

 


15:56 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Het MAART '05-nummer

Het MAART '05-nummer

{KOP en Munt] – Protestantse kerken veroordelen wereldorde

De World Alliance of Reformed Churches kwam vorige zomer samen in de Ghanese hoofdstad. In { KENTERINGen ] leest u een verslag van deze bijeenkomst en de confrontatie met de historische en dagelijkse realiteit van Noord en Zuid.

In Beweging

De Wereldvrouwenmars is een wereldwijd netwerk van acties tegen armoede en voor de herverdeling van de rijkdom, tegen geweld en voor de integriteit van vrouwen. { KENTERINGen ] sprak met Leen Vandamme over de Wereldvrouwenmars en de vrouwengroepen in België.

{KLAPraam] – De wereld is om zeep

De planeet warmt op, het poolijs smelt, het klimaat raakt uit haar evenwicht. Overal duiken rampen en overstromingen op. Maar dit is nog maar het begin: reuzen als Brazilië, India en China komen er aan.

Het begin van het einde? Of is onze planeet sterk genoeg om zichzelf te herstellen?

Krijgt u het al moeilijk met ademen, of vindt u het allemaal paniekerige onzin? Geef ons snel uw reactie, voor het te laat is …

>>>CARTOON: Water, copyright Steven Struyf






14:54 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Het FEBRUARI '05-nummer

Het FEBRUARI '05-nummer:

{KOP en Munt] – De nieuwe bijbelvertaling

De nieuwe bijbelvertaling is gearriveerd!! Groot medianieuws en onderwerp van debat. Maar over de bijbel als politiek tegendraads geschrift geen woord. In { KENTERINGen ] lees je hier meer over.

{Kop en MUNT] – De utopie als tegengif tegen de erfzonde

Een interview met de Voorzitter van het Wereldforum voor Alternatieven en lid van het organiserend comité van het Wereld Sociaal Forum, priester-socioloog François Houtart.

Vergeetput – Roms, Roma en onderwijs

De Rom hebben een heel eigen cultuur en levenswijze, en dat zorgt voor problemen, zoals de beperkte en onderbroken schooldeelname van de Romkinderen. Vanuit de theorie van de maatschappelijke kwetsbaarheid pleit men voor een aangepaste aanpak van deze groep. Deze aanpak wordt uitgediept in { KENTERINGen ].

>>> CARTOON: Bijbelvertaling, Peter Brutin






14:47 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |