28-03-06

ANGEL UIT WESP - Editoriaal maart '06

Editoriaal maart ’06

 

Angel uit wesp

 

Nog geen twee jaar geleden zochten we, met onze basisgroep, in het Mechelse naar een groep ‘allochtonen’ voor een ontmoetingsnamiddag. Op zich natuurlijk al een meelijwekkend gegeven dat je geleide bezoeken moet organiseren om mensen te kunnen ontmoeten die deel uitmaken van onze maatschappij. Ons oog viel op Rzoezie, het oudste jeugdhuis voor allochtonen in Vlaanderen. Rzoezie betekent ‘wesp’, naar het ongewenste huisdier dat er in grote getale rondhing toen het jeugdhuis nog een leegstaande loods was. Dik 28 jaar geleden werd het jeugdhuis uit de grond gestampt door een aantal Marokkaanse, Joegoslavische, Turkse en Vlaamse jongeren. Van de verkrotte hangar waar ze zelf met hun spaarcenten in begonnen te verbouwen, is Rzoezie uitgegroeid tot een indrukwekkende thuis voor maatschappelijk achtergestelde jongeren met een tiener- en jongerenwerking, een meisjeswerking, een jobclub, een leerwerkplaats, een taekwondoclub. Niet alleen in het weekend, maar dag in dag uit kunnen jongeren er terecht om op één van de computers in het PC-lokaal hun huiswerk te maken, of om met vrienden het nieuws en een film te zien, wat gezellig te keuvelen in de bar of te biljarten. Wie op zoek is naar werk, wordt door de begeleiders in de jobclub geholpen bij het solliciteren. Wie op zoek is naar zijn culturele wortels kan er Arabische les volgen.

Hayet, begeleidster van de meisjeswerking en zelf nauwelijks een jaar of 23 vertelde dat ze er is omdat de meisjes bij haar hun verhaal zouden kwijt kunnen over de pesterijen op school door gefrustreerde leerkrachten, de grofheid waarmee hun ouders op een oudercontact belachelijk worden gemaakt wanneer ze niet zo goed Nederlands spreken, de demotiverende wetenschap dat de kans om aan werk te geraken klein is, ook al studeer je hard. Ze kent die realiteit. De meisjes in de werking kennen haar verhaal echter niet: “Het zou niet goed zijn om hun frustratie te gaan versterken met wat ik zelf heb meegemaakt. Dan krijg je alleen maar bitterheid. Ik hoop dat luisteren genoeg is. Dat had mij in elk geval deugd gedaan.” Hayet is de oudste thuis en sinds haar ouders vernederd werden op een oudercontact heeft ze ten aanzien van haar broers en zussen die taak van haar ouders overgenomen. “En niemand gaat bij ons het huis uit zonder universitair of hogeschooldiploma,” zegt Hayet. Hayets zus, naast haar gezeten, kucht zenuwachtig.

Rzoezie is voor velen een voorbeeld van maatschappelijk relevant jeugdwerk. Ze beschikken over een dertigtal begeleiders. Ze bereiken wie ze moeten bereiken: Marokkanen, Turken, Tunesiërs, Assyriërs, Congolezen, Polen, Russen, Belgen, Tsjechen,… vaak jongeren die omwille van maatschappelijke achterstelling extra aandacht kunnen gebruiken. Via hun Steunpunt Tewerkstelling helpen ze jaarlijks een 200-tal ongeschoolde gekleurde jongeren aan (een weliswaar vaak tijdelijke) job.

Op de gemeenteraadszitting van 26 januari stond ‘de zaak Rzoezie’ geagendeerd, op initiatief van het Vlaams Belang. De ‘democratische’ meerderheid gaat –zeer democratisch- het debat aan over hoe Rzoezie gemuilkorfd moet worden. Dat Rzoezie monddood moet gemaakt worden staat immers buiten kijf, want één van hun woordvoerders heeft in P-magazine een uitspraak gedaan over racistisch gedrag onder de Mechelse politie. Een probleem dat door de politiecommissaris zelf erkend wordt, maar laten we ons niet door details afleiden. Burgemeester Somers stelt duidelijk dat vrije meningsuiting kan, maar dat het stadsbestuur niettemin zelf beslist met welke organisatie het zal samenwerken. Na een discussie tussen VB en meerderheid werd de beslissing over het lot van Rzoezie naar een latere datum verschoven. Intussen kon het college werken aan een plan om Rzoezie te ‘ontmantelen’.

Op 23 februari besliste de gemeenteraad van Mechelen bij Rzoezie 14.000 euro weg te nemen en aan een andere autochtone jeugdwerking te geven. Daarenboven viel ook het besluit om een stappenplan uit te voeren om Rzoezie verder te ontmantelen (Steunpunt Tewerkstelling en het Mobiele Jeugdwerk zouden weggehaald worden bij Rzoezie). VLD, CD&V-NVA, en Groen stemden voor. Spirit (dat tot de meerderheid behoort) heeft samen met SP-A , Onafhankelijken en Vlaams Belang tegengestemd. Deze laatste had de ontmanteling wellicht nog iets radicaler gedroomd. Maar ironisch, toch? VB geeft de voorzet, de meerderheid werkt netjes af.

Omdat ze niet integreren. Omdat die van Rzoezie geen alcohol schenken in hun bar. Omdat ze Arabisch leren. Omdat ze zelf initiatieven organiseren om hun achterstelling tegen te gaan terwijl ons ‘integratiebeleid’ faalt. Omdat wij in vrije meningsuiting geloven. Omdat onze politieagenten toch racistisch mogen zijn als ze dat graag willen. Omdat het vanaf nu wellicht veel leefbaarder wordt in Mechelen. Omdat het straks gemeenteraadsverkiezingen zijn.

 

Omdat een burgemeester door burgers onder druk kan gezet worden: burgemeester@mechelen.be

 

<<<Elke Vandeperre

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

14:23 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-03-06

HET MAART '06-NUMMER

HET MAART '06-NUMMER

 

{ KOP en munt ] – De pitbulls van de armen

 

U kwam ze misschien ook al tegen: mensen op het pad om allerlei fraais te verkopen voor het goede doel. Waar deze taak vroeger enkel door enthousiaste vrijwilligers werd opgepakt, worden daar nu ook meer en meer opgeleide, betaalde krachten voor ingeschakeld. Is dit nog wel ethisch verantwoord?

 

 

{ Kop en MUNT ] – Over geld als quasi-sacrament van solidariteit

 

Hoeveel van de mensen die jaarlijks een duit in het zakje steken voor projecten in het Zuiden weten ook effectief waar hun geld naartoe gaat? Naast het financiële aspect bestaat er ook nog een educatieve en een politieke zijde aan ontwikkelingsprojecten. Niet slechts helpen, maar “helpen onder protest”!

 

 

{ De rode draad ] – Racisme is geen gevoel

 

Geertje Franssen is begaan met de zwakkeren in de maatschappij, en hoe die positie tot stand is gekomen. Door na haar studies een jaar in Mexico te verblijven, werden heel veel dingen over de tegenstellingen in de maatschappij duidelijk, ook wat België betreft. Met deze inzichten versterkt ze het team van School Zonder Racisme, een organisatie waarin ze zich helemaal kan vinden.

 

13:51 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

PAPIEREN STANDBEELD - Editoriaal februari '06

Editoriaal februari '06

Papieren standbeeld

 

Vijfentwintig jaar lang al houden de Argentijnse ‘Dwaze Moeders’ protestmarsen omwille van de duizenden slachtoffers die de Argentijnse junta onder leiding van Jorge Videla voerde tegen voornamelijk linkse activisten. Marxist-Leninisten, verraders van het vaderland, atheïsten, vijanden van westers christelijke waarden, pacifisten, nonnen en priesters, vakbondsvertegenwoordigers, vrienden van, en vrienden van vrienden van. Om als subversief en gevaarlijk door te gaan, hoefde je niet al te veel moeite te doen. In de naam van de nationale veiligheid verdwenen duizenden jonge mensen in de spookachtige categorie van de ‘desaparecidos’. Waarom werden ze ontvoerd en wie was er verantwoordelijk voor? Waar waren ze naartoe gebracht? Wat is er met hen gebeurd? Er kwamen geen precieze antwoorden op deze vragen: hun namen kwamen niet in de archieven voor; ze zaten nergens in de gevangenis; justitie was niet op de hoogte van hun bestaan. Geen dader werd ooit ingerekend, geen enkel martelkamp werd ooit teruggevonden, nooit is er een verantwoordelijke gestraft voor zijn misdaden. Na de militaire staatsgreep in maart 1976, toen in het ‘Argentinië van de Stilte’ om en bij de dertigduizend mensen door ontvoering, moord en marteling het zwijgen was opgelegd, werd de roep om gerechtigheid, om opheldering over het lot van de verdwenen mannen, vrouwen en kinderen voor het eerst gehoord uit de mond van een kleine groep vrouwen. Gezwollen ogen, krom lopend van verdriet. Erg gevaarlijk konden ze er niet hebben uitgezien. De enige wapens die ze droegen waren de foto’s van hun kinderen, witte hoofddoekjes, en geduld. Veel geduld. Het soort geduld waar enkel moeders over beschikken. Ze zetten het in wanneer je je spruiten weigert te eten. Of wanneer je zweert dat jij het niet was die tegen de vaas van tante Marcella aanliep. Of wanneer je groot wordt en ineens geen tijd meer voor hen hebt. Ze wachten en houden het eindeloos vol. Angstaanjagend, dat geduld.

De terreur die in Argentinië heerste, moest volgens de militaire machthebbers worden bedekt met de ‘mantel der vergetelheid’, vooral tegenover het buitenland. Maar dat was dus zonder de Dwaze Moeders gerekend, die elke week opnieuw hun rondes kwamen wandelen op het Plaza de Mayo. In het begin werd er lacherig over gedaan door het militaire terreurbewind. Maar ze bleven terugkomen. Met alsmaar meer vrouwen. En hun stem die in Argentinië niet mocht klinken, werd gehoord in het buitenland. Overal ter wereld ontstonden steungroepen van vrouwen die elke maand in de eigen hoofdstad voor de Argentijnse ambassade gingen postvatten.

Tegenwoordig doen de moeders en hun moeders zelf onderzoek op basis van foto’s, berichten en getuigenverklaringen en hebben ze een eigen kantoor. Ook houden ze bijeenkomsten en tentoonstellingen. Het kleine hoopje moeders van 1980 is vandaag een stevige mensenrechtenorganisatie met politieke activiteiten en een eigen krant, Diario de las Madres.

Geen leger is gevaarlijker dan deze vrouwen die 25 jaar lang, wekelijks voor het presidentieel paleis die ene vraag blijven stellen: “Waar zijn onze kinderen?”

Alsof ze niet weten dat ze vermoord werden. Alsof ze niet beseffen dat ze nooit meer thuis zullen komen. Maar zeggen zullen ze het nooit.

Laat de moordenaars maar zeggen dat ze dood zijn. Pas dan zal het voorbij zijn.

Wie weten, beter dan vrouwen, wat opstanding van de doden betekent? Hoe gevaarlijk de herinnering is? Hoe ondermijnend de combinatie van vragen stellen, moed en geduld?

Op 26 januari hielden de Dwaze Moeders hun allerlaatste 24-urenmars. Voorzitster De Bonaffi, zelf 77 jaar oud, voelt zich naar eigen zeggen ‘niet meer in staat om nog 24 uur aan één stuk rond het plein te wandelen’. De benen laten het afweten. Ook al heeft ze nog geduld over voor nog een leven. De wekelijkse rondes op het Plaza de Mayo blijven wel bestaan.

<<<Elke Vandeperre

 

13:48 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

HET FEBRUARI '06-NUMMER

HET FEBRUARI '06-NUMMER

 

{ KOP en munt ] – Van Belgische tot ‘internationale’ kolonie

 

Congo heeft nog nooit verkiezingen die naam waardig gekend. Op 29 april is het in dit verscheurde land eindelijk toch zo ver. Is Congo nu eindelijk op de goede weg en staat de democratie voor de deur? Of wordt de deur voor het ‘legaal’ plunderen geopend? Het is een riskante onderneming, maar is er een andere weg? Bernadette Broeckx, pastoraal werkster in Noordoost Congo, geeft een stand van zaken.

 

{ To The Point ] – Van generatie- naar competitiviteitspact

 

Liters inkt vloeiden er al over het generatiepact, en in vele beschouwingen waren de vakbonden kop van jut. Het protest tegen het vakbondsoptreden was overdonderend, ook in de pers. Maar is dat ook terecht? Jef Mariën, voormalig vakbondsafgevaardigde, neemt deze vraag eens onder de loep.

 

{ De rode draad ] – Geen flauw gelijkheidsfeminisme

 

Samen met enkele vriendinnen heeft Sara S’Jegers FC Poppesnor opgericht. Dit is geen plaatselijke voeltbalploeg, maar een Feministisch Café. Wie dacht dat feminisme passé was, moet voor een frisse kijk bij Sara zijn.

13:42 Gepost door Redactie Kenteringen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |