22-12-06

Over bijzitters en mestkevers - editoriaal november '06

stemhokje_194Editoriaal november '06

Over bijzitters en mistspuiters

Eerder heb ik u reeds ontboezemd dat ik met graagte in stembureaus vertoef. Het is een hobby. Bovendien: wat zou een mens anders doen op een zondag, tussen 7 en 16u? In mijn Antwerps thuisdistrict heeft men blijkbaar weet van mijn bijzondere liefde want naar goede gewoonte wordt ik telkens opnieuw opgeroepen om ‘te gaan zitten’. Aangezien ik niet beschik over een zittend achterwerk, werp ik mij op zo’n kieszondag dan telkens op als electorale engel voor informatica-fobische oudjes die het computertijdperk met bevende hand trachtten af te wenden. Dit humane werk levert mij steeds een bijzondere inkijk in het eigenzinnige stemgedrag van de Antwerpenaar op. Zo heb ik deze keer van dichtbij mogen meemaken hoe onder VB’ers de mythe over de ‘vervalste verkiezingsuitslagen’ moet ontstaan zijn. De verklaring is eenvoudig maar niettemin zeer verontrustend: nogal wat VB-kiezers (ook andere trouwens) zijn extreem slecht op de hoogte van de lokale politieke situatie en beseften niet dat ze, wonend in een Antwerps district, maar liefst 3 kieslijsten moeten ‘invullen’, nl.: één voor de gemeenteraad, één voor de districtsraad, en één voor de provincieraad. Gevolg hiervan was dat, in de perceptie van deze mensen, de stemcomputer hun stem niet registreerde en dat zij ‘tot drie keer toe hun stem moesten uitbrengen vooraleer die aanvaard werd’. “Maar ik weet wel waarom, hoor!” brieste een uitzinnige kiezer die mij, ten einde raad, in zijn kieshokje trok. “Het is omdat ik op ‘deze partij’ (i.c. VB) wil stemmen, niet waar! Ik weet wel hoe dat gaat in België!”

Voor mij was dit alleszins een uiting van wat ik mijn ‘eerste verkiezingstendens’ wil noemen: het groeiend gebrek aan inzicht bij stemgerechtigden in het democratische proces van de verkiezingen. De basisinformatie (het hoe en waartoe van de verkiezingen) wordt blijkbaar onvoldoende gecommuniceerd. Een niet te minimaliseren groep van mensen heeft geen flauw benul wat ze in het stemhoekje moeten komen doen, noch welke handeling ze daar moeten uitvoeren om geen boete aan hun broek te krijgen.

Uiteraard is het de opdracht van de overheid om ervoor te zorgen dat de basisvoorwaarden om tot democratische verkiezingen te komen aanwezig zijn. Maar hoe wordt dit geëvalueerd? Welke instanties detecteren en signaleren dit soort problemen, wanneer die er zijn? En: welke middelen investeert de overheid in het informeren van haar burgers over de procedure en het doel van verkiezingen. Welke rol is hierbij weggelegd voor onze staatszender, bijvoorbeeld? Opnieuw hebben de media, niet in het minst de VRT radio én TV, eerder bijgedragen aan een ‘desinformatie-campagne’. Politiek werd meer dan ooit gepresenteerd als pikante ‘faits-divers’ over elkaar bekampende broers die voor verschillende partijen opkomen in één of ander onooglijk landelijk gehucht, tot VLD-vetes die hilarische proporties aannemen en resulteren in scheurlijsten van scheurlijsten. Allemaal bijzonder verkwikkend. Of moet ik zeggen ‘extreem’ verkwikkend?

Waarmee ik als kiesbureau-‘watcher’ meteen tot mijn ‘tweede verkiezingstendens’ (noodzakelijk aangezien ik ook al een ‘eerste verkiezingstendens’ had) kom: Het overvloedige gebruik van de term ‘extreem’ creëert verwarring in niet al te scherpzinnige hoofden. Zoals dat van de Hobokense N-VA-voorzitter Bart Van Camp. Die vond het niet meer dan logisch dat er zowel voor extreem-links als voor extreem-rechts een ‘cordon sanitaire’ zou gelden. En dus weigert de N-VA in Hoboken in het coalitiebootje te stappen met ‘de communisten van de PVDA’, waarmee ze meteen ook elk bestuursakkoord onmogelijk maken aangezien de PVDA met haar 2 zetels een noodzakelijke coalitiepartner is indien je het VB in de oppositie wil houden. Noël Slangen, feliciteert de N-VA’er voor zijn ‘principiële alertheid’ in De Morgen onder de titel “Uitkijken voor Mao” want ‘PVDA en het Blok lijken meer op elkaar dan sommigen ons willen doen geloven’, schrijft Slangen samenzweerderig. Pittig detail: Slangen gaf destijds, als communicatieadviseur in dienst van Verhofstadt, gratis advies om anti-Blok-strategieën te ontwikkelen.

Hoe dan ook, het is wel bijzonder vreemd dat nu net de N-VA, die zich al jarenlang krom zeurt over het cordon-sanitaire t.a.v. het VB (ook recent nog naar aanleiding van de 0110-concerten), dat precies deze N-VA het cordon nu ineens gaat verdedigen t.a.v. de PVDA. Extreem principieel, maar weinig consequent. En hoe zit dat nu eigenlijk met dat zogenaamde raakvlak tussen extreem-links en extreem-rechts? Les extrèmes se touchent, zegt men. Maar ik begrijp dat niet. Extreem-rechts is het extreem ver doordenken in de heersende markt-logica, terwijl extreem-links radicaal breekt met deze logica. Wil mij nu nog eens iemand uitleggen waar deze extremen elkaar dan precies ‘raken’, alstublieft? Dankzij dit ‘mist spuiten’ hoeft men intussen wel niet meer uit te leggen dat het cordon sanitaire niet ingezet wordt tegen extreme partijen, maar wel tegen racistische en dus ondemocratische partijen. Dat dit blijkbaar voor liberale reclamejongens en N-VA’ers een blinde vlek vormt, heeft alles met hun dubbelzinnige positie t.a.v. het VB te maken.

Hoe het ook zij, taalverwarring en desinformatie lijken mij gevaarlijke instrumenten in tijden van verrechtsing. We hebben nog werk voor de boeg, in aanloop naar de federale verkiezingen komende zomer!

 

Elke Vandeperre

 

 

 

 

22:50 Gepost door Redactie Kenteringen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.