22-12-06

Waarde Sint, beste Piet - Editoriaal december '06

sinterklaas_01Editoriaal december ‘06

Waarde Sint, beste Piet

 

Terwijl u bij uw aankomst in ons landje het blijde nieuws verspreidde dat er dit jaar géén stoute kindjes zijn –waarmee u trouwens in één adem zwarte Piet tijdelijk technisch werkeloos verklaarde- waren wij met uw verjaardag allesbehalve in feeststemming. U, en zeker Piet, kunnen zich wellicht wel inbeelden waarom. Een ware ontslag-tsunami van meer dan 10.000 mensen hangt boven onze hoofden. Bij Volkswagen Vorst, en bij de toeleveringsbedrijven, is het bang afwachten hoe groot de ravage zal zijn die de brutale grote herstructurering met zich zal brengen.

De woede is groot bij de bedreigde werknemers, ze voelen zich bedrogen. De laatste tien jaar zijn ze permanent zoet gehouden met sprookjes: Als Volkswagen concurrentieel wil blijven moeten jullie flexibeler worden. En blij zijn dat je elke vrijdagavond opnieuw een interim-contract mag ondertekenen. En ophouden met dat assertieve gedoe om bij elke muggenbeet te gaan staken. Als we jullie lonen bevriezen moeten er misschien geen banen sneuvelen. Wie braaf is, krijgt lekkers. Wie stout is zijn C4. Na al hun inleveringen en inspanningen, dringt het intussen bij de werknemers door dat niet zij, maar de patroons en de aandeelhouders met het suikergoed gaan lopen. Volkswagen maakte de eerste 9 maanden van 2006 het exuberante bedrag van 1,2 miljard euro winst. Daar kan je een boel marsepein mee kopen. Het gaat om een winst die 76,7% hoger ligt dan in dezelfde periode van 2005. Waarom dan herstructureren? Eenvoudig. Omdat de VW-directie en de grootste aandeelhouder, de Porsche-familie, nog meer marsepein wil. Dat kan: het enige wat daarvoor nodig is, is de productiecapaciteit terugschroeven. Die ligt nu 30% boven de werkelijke productie. Met andere woorden: afdankingen, arbeidsduurverlenging zonder loonsverhoging en een hoger werkritme. Niet alleen in Vorst, maar evengoed in Duitsland (waar 20.000 banen bedreigd worden), in Spanje en in Portugal. Wie niet staakt, mag daar misschien van meegenieten: van nog langer en nog flexibeler werken –en voor de rest: geen gezaag of gepruttel. In Duitsland noemt men dit fenomeen de ‘huisvrouwisering’ van de arbeidsmarkt.

Ook onze overheid toonde zich de voorbije jaren erg behulpzaam en goedgelovig. Als we Volkswagen in België willen houden, moeten we de loonlast verminderen, riep de Belgische regering en ze droeg het ene na het andere geschenk voor miljoenen euro’s naar het autobedrijf: vermindering van patronale bijdragen, belastingsvermindering voor ploegen- en nachtwerk en recent nog de maatregel voor hyperflexibele overuren. Hoe flink de overheid ook zijn best deed, het mocht niet baten –zo blijkt nu. Ze zullen hun lesje nu (en na Renault Vilvoorde, en na Ford Genk) wel geleerd hebben, denk je dan. Om vervolgens weer bedrogen uit te komen, want intussen ging Verhofstadt op zijn blote knieën smeken bij de VW-directie voor het behoud van banen in ruil voor…. inderdaad: opnieuw belastingverlaging. En opnieuw wordt er blij in de handjes geklapt en –hoor! hoor! een nieuwe stoomboot aangekondigd: het gaat goed met de Belgische economie en wellicht kan 80% van wie bij Volkwagen ontslagen wordt meteen weer aan de slag in een ander bedrijf! Driewerf hoera!

En intussen schuiven onze ministers de zwarte Piet door naar de stoute Duitse overheid en vakbond, en beschuldigen die van hun eigen strategie. Belgische werknemers worden uitgespeeld tegen Duitse werknemers –allemaal slachtoffers van hetzelfde meedogenloze kapitalisme dat geen staatsinmenging duldt en streeft naar totale zelfregulering.

Barroso en de Europese staats- en regeringsleiders zitten op hun informele topbijeenkomsten met het vingertje te zwaaien als het over protectionisme gaat, en zingen verder alleen nog sinterklaasliedjes over een dynamisch Europa dat klaar is om de internationale concurrentieslag aan te gaan.

Op de Aufsichtsrat (raad van toezicht) van VW van vrijdag 17 november werd niet beslist hoeveel auto’s Vorst volgend jaar nog mag produceren. Wel werd toegestemd in de bouw van een fabriek in India. Daar heeft de VW-directie hele brave werknemers gevonden.

Weet u Sint, het gemiddelde uurloon van de Indische werknemers ligt echt griezelig laag. En ik vermoed dat het niet zal stijgen naarmate zij zich nog voorbeeldiger gaan gedragen.

Dus bovenaan mijn verlanglijstje dit jaar, Sinterklaas, geen pepernoten, noch chocola. Maar een lidkaart van de spiksplinternieuwe Wereldvakbond ITUC (International Trade Union Confederation). We hebben nu lang genoeg in u geloofd, me dunkt.

 

Elke Vandeperre

23:00 Gepost door Redactie Kenteringen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

HET DECEMBER'06-NUMMER

sloppenwijk{ KENTERINGen ] december 2006

 

{ KOP en munt ]

 

De echte botsing der beschavingen

 

Mike Davis publiceerde het boek ‘Planet of slums’, een kijk op de sloppenwijken in de metropolen. In het midden van de 21e eeuw zal de mondiale stadsbevolking ongeveer 10 miljard bedragen. Dit zal zorgen voor een strijd tussen rijke stedelingen en stedelijke armen; de echte botsing der beschavingen. Jan Breman vertelt er meer over.

 

 

{ Kop en MUNT ]

 

De religieuze taal van George W. Bush

 

Volgens president Bush heeft Amerika een goddelijke missie: De Amerikanen zijn het licht dat in de duisternis schijnt. En de duisternis zal niet overwinnen! Juan Stam heeft de openlijke en verborgen religieuze taal in de redevoeringen van Bush geanalyseerd.

 

 

{ De Rode Draad ]

 

Praten vanuit je eigen perspectief

 

Sarah De Mul werd op de Vrouwendag laureaat van de jury in de poëziewedstrijd met als thema: “vrouwen en multiculturaliteit”. In haar gedicht ‘De holte van uw oksel’ geeft ze weer hoe zij denkt over multiculturele relaties. Een boeiend gesprek met een geëngageerde vrouw.

22:53 Gepost door Redactie Kenteringen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Over bijzitters en mestkevers - editoriaal november '06

stemhokje_194Editoriaal november '06

Over bijzitters en mistspuiters

Eerder heb ik u reeds ontboezemd dat ik met graagte in stembureaus vertoef. Het is een hobby. Bovendien: wat zou een mens anders doen op een zondag, tussen 7 en 16u? In mijn Antwerps thuisdistrict heeft men blijkbaar weet van mijn bijzondere liefde want naar goede gewoonte wordt ik telkens opnieuw opgeroepen om ‘te gaan zitten’. Aangezien ik niet beschik over een zittend achterwerk, werp ik mij op zo’n kieszondag dan telkens op als electorale engel voor informatica-fobische oudjes die het computertijdperk met bevende hand trachtten af te wenden. Dit humane werk levert mij steeds een bijzondere inkijk in het eigenzinnige stemgedrag van de Antwerpenaar op. Zo heb ik deze keer van dichtbij mogen meemaken hoe onder VB’ers de mythe over de ‘vervalste verkiezingsuitslagen’ moet ontstaan zijn. De verklaring is eenvoudig maar niettemin zeer verontrustend: nogal wat VB-kiezers (ook andere trouwens) zijn extreem slecht op de hoogte van de lokale politieke situatie en beseften niet dat ze, wonend in een Antwerps district, maar liefst 3 kieslijsten moeten ‘invullen’, nl.: één voor de gemeenteraad, één voor de districtsraad, en één voor de provincieraad. Gevolg hiervan was dat, in de perceptie van deze mensen, de stemcomputer hun stem niet registreerde en dat zij ‘tot drie keer toe hun stem moesten uitbrengen vooraleer die aanvaard werd’. “Maar ik weet wel waarom, hoor!” brieste een uitzinnige kiezer die mij, ten einde raad, in zijn kieshokje trok. “Het is omdat ik op ‘deze partij’ (i.c. VB) wil stemmen, niet waar! Ik weet wel hoe dat gaat in België!”

Voor mij was dit alleszins een uiting van wat ik mijn ‘eerste verkiezingstendens’ wil noemen: het groeiend gebrek aan inzicht bij stemgerechtigden in het democratische proces van de verkiezingen. De basisinformatie (het hoe en waartoe van de verkiezingen) wordt blijkbaar onvoldoende gecommuniceerd. Een niet te minimaliseren groep van mensen heeft geen flauw benul wat ze in het stemhoekje moeten komen doen, noch welke handeling ze daar moeten uitvoeren om geen boete aan hun broek te krijgen.

Uiteraard is het de opdracht van de overheid om ervoor te zorgen dat de basisvoorwaarden om tot democratische verkiezingen te komen aanwezig zijn. Maar hoe wordt dit geëvalueerd? Welke instanties detecteren en signaleren dit soort problemen, wanneer die er zijn? En: welke middelen investeert de overheid in het informeren van haar burgers over de procedure en het doel van verkiezingen. Welke rol is hierbij weggelegd voor onze staatszender, bijvoorbeeld? Opnieuw hebben de media, niet in het minst de VRT radio én TV, eerder bijgedragen aan een ‘desinformatie-campagne’. Politiek werd meer dan ooit gepresenteerd als pikante ‘faits-divers’ over elkaar bekampende broers die voor verschillende partijen opkomen in één of ander onooglijk landelijk gehucht, tot VLD-vetes die hilarische proporties aannemen en resulteren in scheurlijsten van scheurlijsten. Allemaal bijzonder verkwikkend. Of moet ik zeggen ‘extreem’ verkwikkend?

Waarmee ik als kiesbureau-‘watcher’ meteen tot mijn ‘tweede verkiezingstendens’ (noodzakelijk aangezien ik ook al een ‘eerste verkiezingstendens’ had) kom: Het overvloedige gebruik van de term ‘extreem’ creëert verwarring in niet al te scherpzinnige hoofden. Zoals dat van de Hobokense N-VA-voorzitter Bart Van Camp. Die vond het niet meer dan logisch dat er zowel voor extreem-links als voor extreem-rechts een ‘cordon sanitaire’ zou gelden. En dus weigert de N-VA in Hoboken in het coalitiebootje te stappen met ‘de communisten van de PVDA’, waarmee ze meteen ook elk bestuursakkoord onmogelijk maken aangezien de PVDA met haar 2 zetels een noodzakelijke coalitiepartner is indien je het VB in de oppositie wil houden. Noël Slangen, feliciteert de N-VA’er voor zijn ‘principiële alertheid’ in De Morgen onder de titel “Uitkijken voor Mao” want ‘PVDA en het Blok lijken meer op elkaar dan sommigen ons willen doen geloven’, schrijft Slangen samenzweerderig. Pittig detail: Slangen gaf destijds, als communicatieadviseur in dienst van Verhofstadt, gratis advies om anti-Blok-strategieën te ontwikkelen.

Hoe dan ook, het is wel bijzonder vreemd dat nu net de N-VA, die zich al jarenlang krom zeurt over het cordon-sanitaire t.a.v. het VB (ook recent nog naar aanleiding van de 0110-concerten), dat precies deze N-VA het cordon nu ineens gaat verdedigen t.a.v. de PVDA. Extreem principieel, maar weinig consequent. En hoe zit dat nu eigenlijk met dat zogenaamde raakvlak tussen extreem-links en extreem-rechts? Les extrèmes se touchent, zegt men. Maar ik begrijp dat niet. Extreem-rechts is het extreem ver doordenken in de heersende markt-logica, terwijl extreem-links radicaal breekt met deze logica. Wil mij nu nog eens iemand uitleggen waar deze extremen elkaar dan precies ‘raken’, alstublieft? Dankzij dit ‘mist spuiten’ hoeft men intussen wel niet meer uit te leggen dat het cordon sanitaire niet ingezet wordt tegen extreme partijen, maar wel tegen racistische en dus ondemocratische partijen. Dat dit blijkbaar voor liberale reclamejongens en N-VA’ers een blinde vlek vormt, heeft alles met hun dubbelzinnige positie t.a.v. het VB te maken.

Hoe het ook zij, taalverwarring en desinformatie lijken mij gevaarlijke instrumenten in tijden van verrechtsing. We hebben nog werk voor de boeg, in aanloop naar de federale verkiezingen komende zomer!

 

Elke Vandeperre

 

 

 

 

22:50 Gepost door Redactie Kenteringen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

HET NOVEMBER'06-NUMMER

p09_verpleegster%20(320%20x%20240) { KENTERINGen ] november 2006  { KOP en munt ] Geloven in menslievende zorg  Annelies van Heijst publiceerde onlangs haar boek ‘Menslievende zorg’. Haar uitgangspunt is de vanzelfsprekende betrokkenheid van mensen in de zorgsector. Het boek is een studie naar de pijlers van ons zorgstelsel, naar de ethische fundamenten ervan, naar de christelijke zorgtraditie en hoe die een plaats kan vinden in de hedendaagse samenleving. Zij geeft zelf toelichting bij haar boek.  

  { Kop en MUNT ] Het geweld van de ‘waarheid’ Paus Benedictus XVI heeft met zijn uitspraak over de profeet Mohammed heel wat stof doen opwaaien. Volgens sommigen heeft men hem echter verkeerd begrepen en moet men zijn uitspraak in de juiste context zien. Maar wat is die context dan precies? Jan Soetewey onderzoekt dit nader.  

 { Reporter ter plaatse ] De kleine en grote verhalen van theologen -  Onlangs was er hoog bezoek aan ons land: Marcelo Barros, boegbeeld van de bevrijdingstheologie in Brazilië, en de ecofeministische theologe Yvonne Gebara. Rosalie Heens getuigt over Gebara’s antwoord op het kapitalisme, Koen Steel stelt het nieuwe boek van Barros voor dat over Dom Helder Camara gaat.

22:42 Gepost door Redactie Kenteringen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Redelijk onredelijk - Editoriaal oktober '06

benedictusEditoriaal oktober '06

Redelijk onredelijk

 

Laten we wel wezen: U en ik kunnen wel eens betrapt worden op een al te spontane uitlating die we beter voor onszelf hadden gehouden. U en ik spreken wel eens sneller dan onze hersenen redelijke ideeën kunnen produceren. U en ik maken ons wel eens schuldig aan een slecht gekozen uitdrukking, een misplaatste verwijzing, a slip of the tongue.

Maar niet zij: pausen, presidenten, keizers en koningen –met onze prinsen dan misschien als de uitzonderingen die de regel bevestigen. Het is absoluut onmogelijk dat de groten der aarden zich verspreken, of een uitspraak doen die –buiten hun wil om- kwaad bloed zet. Al helemaal niet wanneer hun woorden afgelezen worden, en dus door een heel kabinet van medewerkers uiterst secuur werden uitgeschreven, of op zijn minst nagelezen. Elke punt en komma, elk citaat en elke term in zo’n toespraak werden nauwkeurig tegen het licht gehouden, door de zeef gehaald, weloverwogen en uiterst bedachtzaam gekozen.

Daarover is geen discussie.

Hiervan uitgaande mogen we ons dus het volgende afvragen: Met welke bedoeling heeft Benedictus XVI het gewraakte citaat aangehaald en hoe ondersteunde of illustreerde het citaat de pointe i zijn redevoering? Er is – indien we de tekst van zijn toespraak erbij nemen – weinig reden om mee te gaan in de bewering dat verontwaardigde reacties vanwege moslims onterecht zijn en dat de uitspraak geheel uit zijn context gelicht is.

Er is wel degelijk iets zeer vreemds aan de hand met de manier waarop dit citaat gebruikt wordt. De kardinaal van Rome gebruikt een volslagen onbekende Byzantijnse keizer uit de Middeleeuwen om aan te stippen dat er binnen de islam, ondanks soera 2,256, “Er is geen dwang in de godsdienst”, ook andere instructies gelden die geweld in de naam van de godsdienst legitimeren. En dan vervolgt hij met die fameuze oneliner van Paleologus waarin deze zegt dat uiteindelijk “Mohammed enkel kwaadaardige en onmenselijke dingen heeft voortgebracht, zoals het gebod om het geloof te verspreiden met het zwaard”. Zowel de keizer als de paus willen met deze boude uitspraak tot de pointe van hun verhaal komen, namelijk dat “het verspreiden van het geloof door middel van geweld onredelijk is. Geweld is immers onverenigbaar met de aard van God want niet handelen in overeenstemming met de rede is tegengesteld aan de aard van God.” “Een sterke argumentatie tegen een gewelddadige bekering is dit”, stelt Benedictus.

En hij is nog niet uitgeciteerd, want de kerkvader vervolgt tenslotte met een commentaar van Professor Theodor Khoury bij de juist genoemde visie: “Voor de keizer, een Byzantijn die is gevormd door de Griekse filosofie, is die opmerking vanzelfsprekend. Maar voor de islamitische leer is God absoluut onvatbaar. Zijn wil past in geen van onze categorieën, zelfs niet die van de rede.”

Kort door de bocht, zegt Benedictus met geleende woorden: onredelijk handelen –en dus ook gewelddadig handelen- is in strijd met de aard van God. Dit is alleszins zo voor Europeanen die in de traditie van de Griekse filosofen op deze manier over redelijkheid hebben leren denken. Bij moslims echter, hoef je met het argument van de rede niet te komen aandraven want binnen de islam is de wil van God onvatbaar en niet persé voor rede vatbaar. Wat zojuist al bewezen werd met die stoute uitspraak over de tegenstelling tussen “geen dwang in godsdienst” en het gewelddadige karakter van de ‘heilige oorlog’.

Hola, briest Jürgen Mettepenningen, kerkhistoricus van de KULeuven in De Standaard, “het enige dat Benedictus wil doen in zijn speech is het religieus gemotiveerde geweld veroordelen, dat van toen en dat van vandaag”! Want, zo meent Mettepenningen: “Benedictus is net een man van dialoog”.

Mijnheer Mettepenningen moet dan eens uitleggen waarom onze paus geen voorbeelden uit de eigen godsdienstige traditie gebruikt om zijn stelling over rede en geloof te illustreren. Als het hem daar dan toch om te doen was en hij uiteindelijk zo’n voortrekker is voor de interreligieuze dialoog. Voorbeelden genoeg van katholiek en christelijk geweld, me dunkt. Waarom als godsdienstig leider een andere godsdienst aanspreken over de splinter, terwijl je zelf een balk in je oog hebt? Benedictus had de uitspraak van George W. Bush kunnen gebruiken ter illustratie van godsdienstig geweld: “God heeft mij opgedragen te vechten tegen de terroristen in Afghanistan en vervolgens ook de tirannie in Irak te beëindigen. En God staat me bij, ik zal dat doen.” Ook behoorlijk onredelijk, als je ’t mij vraagt. Of waarom niet graven in de eigen pauselijke traditie en het hebben over de bedenkelijke rol van oorlogspaus Pius XII die in tijden van vervolging joden onder dwang wilde bekeren?

Indien de Katholieke Kerk vandaag – temidden van een door de VS georchestreerde islamofobie – de rol wil spelen van bemiddelaar tussen de verschillende godsdiensten en levensbeschouwingen, dan heeft ze dringend een strategisch plan nodig. Eerder dan een straf citatenboek.

Intussen blijkt de onfeilbare paus vooral te betreuren dat moslims hem verkeerd begrijpen: u spijt mij. Een spijtbetuiging die niet als schuldbelijdenis mag misverstaan worden.

<<<Elke Vandeperre

 

22:38 Gepost door Redactie Kenteringen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-12-06

HET OKTOBER'O6-NUMMER

brehme_qf_27{ KENTERINGen ] oktober 2006

 

{ KOP en munt ]

 

Bij de Zapatisten

 

Ruben Segers, student Culturele Antropologie en Ontwikkelingssociologie aan de universiteit Leiden ging op stage werken bij een NGO in Mexico. Daar kwam hij bij de Zapatisten terecht, en was ooggetuige van hun manifestatie in Cuernavaca tijdens de verkiezingscampagne.

 

 

{ Kop en MUNT ]

 

Te ver doorgeschoten in de marktmaatschappij

 

Het probleem Vlaams Belang wordt door de meerderheid van de politici opgelost door geen ideologische strijd te voeren. Getuige daarvan zijn de verkiezingsaffiches. Eric Goeman, woordvoerder van Attac en voorzitter van democratie 2000, geeft zijn visie op de lange en zware politieke strijd die moet geleverd worden tegen de dominante marktmaatschappij.

 

 

{ De rode draad ]

 

Ik word later taboedoorbreker!

 

Suzan De Poortere is 17 lentes jong, en is gefascineerd door politiek bijbellezen. Toen ze bij de charismatische vernieuwing zat, was dat helemaal anders. Zij doet haar verhaal over haar boeiende evolutie.

13:54 Gepost door Redactie Kenteringen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |