28-02-07

Ingeburgerd - Editoriaal februari'07

racismeEditoriaal februari '07

Ingeburgerd

 

Wees gerust, beste Kenteringen-lezer, ik zal het in deze redactionele bijdrage niét over Jean-Marie De Decker hebben. Toch niet op directe wijze. Want aangezien ‘hij’ in de voorbij maanden tot onze alpha en omega uitgroeide, is het intussen ontzettend moeilijk geworden om het niét over hem te hebben. Zelfs ongewild. Zelfs wanneer je het over worst met spruitjes hebt, dreigt het gesprek naar ‘hem’ toe te manoeuvreren. Maar zoals ik al aankondigde, beloof ik u mij daarvoor te hoeden in onderstaande bijdrage.

Misschien moeten we het hier dan maar eens hebben over dat andere thema (dat eigenlijk hetzelfde thema is) waar niemand het over wil hebben, maar waar we ook niet naast kunnen kijken omdat heel onze samenleving er van doordrongen is.  Dat thema dat in het stadhuis van Sint-Niklaas, of all places, een Zwarte Piet-fobie doet ontstaan. De ‘verrrechtsing in Vlaanderen’ heeft stilaan terug het niveau van racisme, pur sang, bereikt. Hier is geen sprake meer van een samenlevingsprobleem, een botsing omwille van cultuurverschillen, of een ‘clash of civilisations’. Het gaat hier eenvoudigweg over plat racisme: afkeuring, uitsluiting omwille van huidskleur. Het type racisme dat zich inlaat met schedelmetingen en witte puntmutsen. Het racisme waarvan men beweert dat het decennia geleden uitgestorven is in een moffenkamp of South Western Township. Het type racisme waarvan men ons tracht te overtuigen dat het op geen enkele wijze verbonden is met de huidige kritiek op de multiculturele samenleving.

"In onze samenleving is geen plaats voor een dergelijke achterlijke vorm van racisme", roept premier Verhofstadt verontwaardigd. De vraag is nog maar of dat zo is, mijnheer de premier. Laten wij écht geen ruimte voor dit soort achterlijk racisme? U kan het weten. U wordt voor de rechter gedaagd door een Marokkaanse Gentenaar wegens het niet invoeren van praktijktests waarmee discriminatie kan worden bewezen. Door de afwezigheid van een wettelijk kader voor de praktijktests, een nalatigheid van uw regering waarmee u tevens de grondwet schendt, kan de gedupeerde zijn rechten niet doen gelden. Of vindt u het weigeren van Marokkanen in dancings van een andere, minder achterlijke, vorm van racisme getuigen? Of gaat u het misschien akkoord met NVA-voorzitter Bart De Wever die de Marokkaanse Gentenaar zijn burgerrechten niet waard vindt omdat “de allochtoon” bij de laatste verkiezingen voor de Moslim Democratische Partij opkwam? Zo beschaafd formuleerde De Wever het niet eens in het VRT-programma “Morgen beter”. Hij zei: “We weten intussen dat hij een vriendje van Abou Jahjah is.” Iedereen rond de debattafel begreep meteen dat daarmee dan de discussie over schending van burgerrechten afgelopen was. Blijkbaar ging het hier over een minder achterlijke vorm van racisme. Misschien moeten we dit dan –voor alle duidelijkheid- ‘een maatschappelijk aanvaarde vorm van racisme’ noemen.

Spirit- voorzitter Geert Lambert illustreert hoe subtiel het verschil is tussen beide vormen van racisme. Hij liet de volgende uitlating optekenen: “Dit racisme kan niet vergoelijkt worden met dooddoeners als ‘met allochtonen die zich aanpassen hebben we geen problemen’, of ‘we voelen ons niet op ons gemak bij mensen met een andere godsdienst’. Wouter is een Sin--Niklazenaar, een Vlaming die hier is opgegroeid, bij de Scouts is geweest en met een sappige Sint-Niklase tongval spreekt. Maar hij is zwart, en voor sommigen dus te min om een koppeltje in de echt te verbinden.”

Voelt u het subtiele maar flinterdunne verschil? Wat wordt hier nu eigenlijk, tussen de lijnen, gezegd? Indien het niét om Wouter Van Bellingen zou gaan, maar om een zekere Fahrid Achouf, in Vlaanderen geboren uit Marokkaanse ouders, die nooit op Scoutskamp het Avondlied aangeleerd kreeg en ‘Algemeen beschaafd Antwaarps’ spreekt -eventueel zelfs nog met een lichte Arabische tongval….. dan zou dit racisme wel op begrip kunnen rekenen?!

Het bewijs is intussen wel geleverd: ook het ideaalbeeld van de compleet geïntegreerde en geassimileerde Vlaming biedt geen bescherming tegen het diep ingewortelde racisme in Vlaanderen. Ondanks alle verontwaardiging over het incident in Sint-Niklaas, moeten we onder ogen zien dat de meest lage vorm van racisme in onze contreien intussen behoorlijk ingeburgerd is geraakt.

Oeps! Nu hebben we het op de valreep toch nog over Jean-Marie De Decker.

<<<Elke Vandeperre

 

 

 

 

 

 

20:53 Gepost door Redactie Kenteringen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

HET FEBRUARI '07 - NUMMER

{ KENTERINGen ] februari

Ingeburgerd

Redactioneel van Elke Vandeperre over diep geworteld racisme in Vlaanderen

 

Een Nobelprijs voor het neoliberalisme?

De Amerikaanse publicist Alexander Cockburn neemt het microkrediet waarmee zo gedweept wordt op de korrel en noemt het een mythe. Hij vraagt zich af waarom het met de Nobelprijs en Internationaal Jaar van de Verenigde Naties zo over roepen wordt.

 

Cartoon van Matiz

 

Aandeelhouders van de ziel

"Spiritualiteit in de uitverkoop. Over de uitholling van religie" van Jeremy Carrette en Richard King, is nu ook in het Nederlands verschenen. De auteurs betogen dat de religie gepsychologiseerd en geprivatiseerd is en overgenomen door het multinationaal kapitaal. Remi Verwimp beaamt en illustreert die stelling.

 

De kunst en de politiek

Gustavo Muñoz  Matiz tekent nu ook voor {KENTERINGen]. Wie is die man en wat bezielt hem? Guido De Schrijver ging met hem praten.

 

Ere wie ere toekomt…

Naar aanleiding van het overlijden van voormalig dictator Pinochet, maakt Arianne van Andel een balans op van het huidige Chili.

 

Stappen naar een andere wereld?

Jan Soetewey schrijft over het Wereld Sociaal Forum. Trappelen de fora ter plaatse? Wordt er, hoe belangrijk ook, alleen maar betoogd, gediscussieerd en gefeest? Of zit er progressie in?

 

De Vijf van Cuba

In de Verenigde Staten zitten 5 Cubanen gevangen op beschuldiging van 'samenzwering tot spionage'. Ze waren inderdaad naar de VS gekomen om terroristische aanslagen in Cuba preventief op het spoor te komen. Omer Mommaerts en Tuur Vanempten spraken hierover met de moeder en de echtgenote van twee van de Vijf.

 

Ik verzet mij tegen

Pierre Lodewijckx was een man van consequent 'klein verzet'.

 

Weerbarstige woorden

Populisme

Weer zo een woord dat te pas en te onpas in verschillende richtingen wordt gebruikt. Guido De Schrijver exploreert .

 

Esther meets Neo
Een verrassende vergelijking tussen het bijbelverhaal Esther en The Matrix, een populaire sciencefictionfilm die blijkbaar op jongeren indruk maakt. Rosalie Heens brengt verslag van een gesprek in een bijbelgroep.

 

Vasten

Een benadering van 'vasten' door Remi Verwimp.

 

Mening

Opvallende citaten uit de media

 

Agenda

Kenterdingen op datum

 

 

20:50 Gepost door Redactie Kenteringen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-02-07

Utopia - Editoriaal januari'07

aa3Editoriaal januari '07

Utopia

 

Mocht u tijdens een zoveelste obligate nieuwjaarsreceptie of eindeloos durend familiefeest de neiging voelen om te vluchten, dan is ‘Second Life’ misschien iets voor u. Het enige wat u voor uw ‘tweede leven’ nodig heeft, is een computer met internetaansluiting. Toen ik een vriend over deze virtuele wereld hoorde vertellen, was ik danig geïntrigeerd: een wereld waarin je je eigen identiteit (met bijpassend uiterlijk!) kan creëren, een wereld waarin iedereen, -uit welk continent je in het echte leven ook komt- zich vrij mag verplaatsen, geen bewaakte grensposten, geen bezettingsmuren, geen Schengenakkoord, geen mensen-zonder-papieren. Een wereld waarin zelfs de wetten van de zwaartekracht en van tijd en ruimte omgebogen worden: over gigantische aardkloven springen en via teletijdmachines snel van het ene eiland naar het andere reizen is een fluitje van een cent. “Het paradijs! Utopia!” riep ik bijna luidop terwijl ik mezelf trachtte ‘in te loggen’. Ik gaf mij een naam en een schoon lijfje en zag dat het goed was. Vervolgens trok ik erop uit, de wereld in, moedig maar tegelijk doodsbang dat iemand mij zou aanspreken vooraleer ik eerst ‘deftig’ over de virtuele paden had leren lopen. Niet dat deftig hoeft, je gelooft niet wat je allemaal ziet lopen en vliegen in ‘Second Life’. Alles is uiteindelijk eigen creatie. De bewoners van de virtuele wereld zijn hun eigen god: ze creëren niet alleen zichzelf, maar ook de aarde waarop ze staan, de dieren die hen vergezellen, het ruimteschip op hun oprit. Leef je droom! Ik verslikte me bijna van geluk. Een bruisende gemeenschap van wereldburgers in een pretpark dat nooit sluit!

En toen las ik op een virtueel bord aan de ingang: “Wij geloven in vrije meningsuiting, medeleven en verdraagzaamheid als fundamenten voor gemeenschapsvorming in de nieuwe wereld”. En toen werd ik wantrouwig: Heeft Guy Verhofstadt zichzelf hier heruitgevonden?!

Mijn wantrouwen bleek, na enig virtueel heen en weer gereis, gegrond. Wat ik als jongeren-paradijs beschouwde was gewoon een ander vermomming van de vrije markt. Als je ook maar één extra teennagel (om nog maar te zwijgen van een paar vleugels) wenst te creëren in ‘Second Life’ dan betaal je daarvoor met de virtuele valuta, de Linden dollars, die je via E-Bay tegen echte knaken kan ruilen. Met de Linden dollars koop je virtuele grond of huizen in Second Life, of je gaat ermee shoppen in het virtuele Wijnegem-shoppingcentrum om je eigen identiteit te verwennen met virtuele designer-jeans en coole Adidas-sloefkes. Je koopt er een Spaans-sprekende baviaan met gifgroene schubben mee -als je dat al zou willen.

Multinationals hebben de nieuwe markt uiteraard al ontdekt en zijn zich danig aan het inkopen in Second Life. Ze bouwen buildings en fabrieken en winkels. Je kan dus nu ook al solliciteren voor een job in Second Life en echt geld verdienen. Intussen gedragen de bewoners zich hetzelfde als in de echte wereld: 40% van de residenten is depressief want verslaafd aan het computerspel en/of zit zwaar in de schulden omwille van zijn tweede leven. De eerste rechtszaken aangaande corruptie, oplichting enzovoort in de Second Life-wereld zijn in de echte wereld lopende.

Maar de levensfilosofie van het virtuele utopia blijft wel overeind: Jij bent je eigen god. Jij hebt je eigen lot in handen. Jouw leven is jouw verdienste. Feest, koop, consumeer, wees gelukkig. En zeur niet. Wie faalt heeft dat aan zichzelf te danken.

De echte wereld heeft geen andere boodschap voor haar residenten. Geen andere droom. En geen andere realiteit. ‘Optimisme is een morele plicht’ ‘ stond te lezen op het metershoge scherm achter Guy Verhofstadt bij de presentatie van zijn vierde burgermanifest: ‘Pleidooi voor een open samenleving’. Veel stelt zijn boekje niet voor. Wetstraatwatchers noemen het eerder een ‘goed georchestreerde mediahype’ en een ‘origineel startschot richting verkiezingen’ dan een lezenswaardige visie. Maar het blijft interessant materiaal om de denkwereld van Derde-Weg-denkers te leren doorgronden.

Uiteindelijk is er niets nieuws onder Verhofstadts zon: gewoon de ‘vrije’ markt nog vrijer maken. Wat klinkt die paarse terminologie toch verraderlijk mooi. Elke slag in het gezicht van de meest kwetsbaren wordt verpakt als een geschenk met een ethische strik errond: “De uitkeringen moeten omlaag want we mogen kansarmen niet afhankelijk maken, zij moeten ook de mogelijkheid krijgen hun leven in eigen handen te nemen!”.  De premier moet ook de activeringsgraad van de Belgische bevolking omhoog krijgen. Niet alleen werklozen maar ook ouderen zullen dus opnieuw of langer aan het werk moeten. Met een beetje gespeelde verontwaardiging lukt ook zo’n verhaal voor een liberaal: “Het is ronduit schandalig hoe respectloos wij met ouderen omgaan. In andere culturen worden zij geprezen om hun wijsheid, wij verbieden hen zelfs om economisch actief te zijn.” dixit de premier. En verder heeft hij het over ‘positief individualisme’, langer werken en meer flexibiliteit, beheerste migratie die onze eigen economie kan verrijken, minder autobelasting voor dure wagens, meer voor oude (vervuilende) wagens, investeren in nieuwe nucleaire technologie.

Wie het markt-spel niet kent, waant zich in utopia.

 

<<<Elke Vandeperre

15:40 Gepost door Redactie Kenteringen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

HET JANUARI'07-NUMMER

Biddende%20handen{ KENTERINGen ] januari

 

Utopia

Redactioneel van Elke Vandeperre over 'Second Life'

 

 

Christelijk verzet in een biddeloze wereld. Het schrikbeeld van de Nieuwe Katholieke Bewegingen.

Pieter De Witte en Yves De Maeseneer geven hun visie.

 

Cartoon van Steven Struyf

 

Latijnse missen? Als het alleen maar dat was!

Er doet een hardnekkig gerucht de ronde dat binnenkort een zogenaamd 'motu proprio' van de paus zou verschijnen over de mogelijke herinvoering van 'Latijnse missen'. Paul De Witte betoogt dat het hier om veel meer dan alleen maar missen in het Latijn gaat.

 

Tussen Scylla en Charybdis

Peter Tom Jones stelt het ecologisch debat op scherp. De enige uitweg is de overgang naar een economie waar sociale en ecologische noden niet elkaars tegenpolen zijn. Het betreft een economisch model waar de markt terug ondergeschikt wordt aan de samenleving. Dat vereist niet minder, maar méér overheid.

 

Nieuwjaarsbrief

Karine Somers richt zich in verzen tot 'Lieve papa en mama'.

 

Joden tegen zionisme

De rabbijnse oppositie tegen het zionisme is een uiterst miskend feit. Professor Yakov M. Rabkin schreef er een wetenschappelijk werk over. Remi Verwimp, Elke Vandeperre en Rosalie Heens hadden een gesprek met hem.

 

Weerbarstige woorden

God

Bestaat er wel een woord dat tot meer misverstanden leidt? Remi Verwimp werkt aan verheldering.

 

De zaligsprekingen opnieuw

Een actualisering van Matteus 5,1-12 door Miguel Angel Mesa (Spanje)

 

Wie het overkomt

Een lang gedicht van Hilde Domin

 

In de maat van de Seizoenen

Leen Van Reyn bespreekt de nieuwe cd van Wannes Van de Velde

 

Mening

Opvallende citaten uit de media

 

Agenda

Kenterdingen op datum 

 

15:38 Gepost door Redactie Kenteringen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |