30-05-08

Redactioneel Mei 2008: MYTHE EN VERJAARDAGEN

nakbasmall

Bij het lezen van de evangelieverhalen kunnen we onmogelijk zonder de achtergrondvan de Joodse Oorlogen die in Judea plaatsvonden tussen 66 en 135 na Chr. De verhalenvan die eerste messiaanse gemeenten, en hun visie op de praktijk van Jezus vanNazareth, dienen gelezen te worden in de context van een afschuwelijke catastrofe: het“ 11 september ” van Judea vond plaats in de zomer van 70 n.C. De opstand van hetjoodse volk tegen de verregaande uitbuiting vanwege de Romeinse bezetter resulteerdein een verpletterende nederlaag met de totale verwoesting van Jeruzalem. De tempelwerd met de grond gelijk gemaakt, een vierde van de bevolking afgeslacht. De jodenzagen niet alleen hun religieus, maar tegelijk ook hun politiek, juridisch en economischcentrum in één klap van de kaart gevaagd. Niets zou, na die zomer, ooit nog hetzelfdezijn.Het is in die nadagen dat één van de strafste heldenverhalen van Israël opgetekendwerd: de verschansing in de burcht van Massada, één van de laatste verzetshaardenvan de Zeloten. Het jarenlange verzet eindigde ook daar in een nederlaag, tegen desuprematie van het Romeins Imperium was niets te beginnen. Maar de joden haddenwel gezworen dat zij liever zouden sterven dan verder te moeten leven onder de bezettingvan de Romeinen. En aan die beloften hebben zij zich gehouden: toen de Romeinsetroepen eindelijk door de versterkingsmuren beukten, hadden alle joden - mannen,vrouwen en kinderen - zich reeds het leven ontnomen. Geen levende ziel kon nog onderRomeinse handen vernederd worden.Dit oude weerstandsverhaal tegen de veroveringshonger van een imperialistische wereldmachtis vandaag springlevend in de herinnering van jonge Israëlieten. Scholenvoeren dagelijks busladingen leerlingen naar Massada: op schoolreis naar de wortelsvan de joodse onverzettelijkheid. Tussen de ruïnes van het verzetsbolwerk worden Israëlischejoden van kindsbeen af niet enkele onderwezen over hun geschiedenis, zeworden er vooral geïnjecteerd met een stevige dosis nationalisme. Want Massada isintussen uitgegroeid tot hét voorbeeld van hoe de strijd tegen de Palestijnen moet gevoerdworden: fanatiek, meedogenloos, liever sterven dan een toekomst met hen.De burcht van Massada is uitgegroeid tot een symbool van de zionistische strijd. Generatiena generatie wordt joodse Israëli ’ s op die plek geleerd hun Arabisch broedervolkte haten en te bestrijden, met dezelfde pitbull-mentaliteit waarmee ze ooit de Romeinsebezetter hebben bevochten. Het is angstaanjagend hoe het onderwijs zich leent tot eenpedagogie van oorlogslogica en meewerkt aan een leerplan van systematische geschiedvervalsing.Want het Romeinse Imperium - dat aan het einde van de eersteeeuw alle landen rond de Middellandse Zee in zijn greep had - vergelijken met het Palestijnsevolk, dat nu al zestig jaar in eigen land als vluchteling leeft, is complete waanzin.Zelfs wanneer je de Palestijnen slechts als voorpost beschouwt van een bredereArabische alliantie: de vergelijking gaat niet op.En toch wérkt het: Deze maand viert de internationale gemeenschap het ontstaan vande staat Israël. De caesar van het Amerikaanse Imperium, George W. Bush gaat ondergrote mediabelangstelling zijn trouwste bondgenoot Israël een gelukkige verjaardagwensen, en welke plaats kiest hij daarvoor uit? Inderdaad: Massada. Of all places. Terwijl de Texaan zich uitgebreid van zijn beste kant laat fotograferen, praat hij de internationalemedia lam met voorspellingen over een spoedige oplossing voor het conflict,“ o p voorwaarde, natuurlijk, dat beide partijen bereid zijn toegevingen te doen ” voegthij er fijntjes aan toe. Maar terwijl zijn lippen bewegen, brengt Bush - door de ensceneringin Massada - een àndere, weliswaar onuitgesproken boodschap naar voren, nl.:“ W ij zullen samen tegen die moslimhonden strijden, -zoals we ooit hier in deze verschansinggevochten hebben: zonder toegevingen! Tot de dood, als het moet. ” ElkeIsraëlische jood, jong of oud, heeft aan dat ene beeld van Bush in de ruïnes van Massadagenoeg om dié boodschap te horen klinken.En de rest van de wereld, staart zich blind op het diplomatieke theater, ziet de GroteVredestichter handjes schudden en glimlachen, hoort hem boodschappen van hoop en‘ s jaloom ’ verkondigen, dáár op die prachtige plek in de woestijn, zoals Mozes bijna,bovenop de berg, daar in …– “ Hoe heet die plek ook al weer, …? Moeten we beslist ooit eens naartoe reizen,schat. Moet je kijken wat een prachtig panorama! ”Laat ons daarom, tegen de mythevorming, in deze maand de ‘ Nakbah ’ gedenken.De ‘ catastrofe ’ die gepaard ging met de oprichting van de staat Israël: de massaleen gewelddadige verdrijving van de Palestijnen. 418 Palestijnse dorpen en zes grotesteden werden etnisch gezuiverd. Meer dan 700.000 mensen werden van de ene op deandere dag van het statuut van burger in dat van vluchteling gedwongen. Twee derdenvan de Palestijnen werden van hun grond verdreven. Momenteel zijn er ruim 4 miljoenerkende Palestijnse vluchtelingen, maar door de Israëlische Wet op de Terugkeer van1950 kunnen die nooit meer naar hun land en eigendommen terugkeren. Nochtans bevestigtde VN-resolutie 194 het recht op terugkeer van de Palestijnen naar hun landvan oorsprong. De overige Palestijnen leven als tweederangsburgers in hun eigen land,worden systematisch beroofd van hun vruchtbare gronden en waterputten, worden verdrongendoor Joodse kolonisten (de joodse kolonies hebben zowat 40% van alle grondop de Westelijke Jordaanoever in beslag genomen), ze worden gedwongen om te wonenin een openluchtgevangenis omringd door een apartheidsmuur. Laat ons nog evenwachten met het vieren van verjaardagen, maar eerst werken aan bewustmaking ronddeze tragedie die de basis van het conflict vormt -samen met de joodse vredesbewegingin Israël trouwens, die ontzettend hard werkt aan de bewustwording omtrent dezegeschiedenis bij de eigen gemeenschap.Palestina is geen probleem van het Midden-Oosten. Het is een probleem dat door Europagecreëerd is. Het is onze verantwoordelijkheid om het beleid van de staat Israëlaan te klagen en gerechtigheid te eisen voor het Palestijnse volk. Hopelijk, ooit, vierenwe de verjaardag van een democratische en seculiere staat waarin Israëli ’ s en Palestijnenhet eigen en mekaars nageslacht een toekomst gunnen. Elke Vandeperre

16:06 Gepost door Redactie Kenteringen in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

van ontrouw gesproken, een christelijk progressieve beweging met reclame boven voor een kapitalistische fondsenbeheerder én op de volgende pagina een dating site.
Wat een giller.

Gepost door: oeperdepoep | 02-12-10

j'apprecie votre site internet et je me permet de mettre un lien vers le mien . n hesitez pas a visiter !

Gepost door: plombier paris | 21-02-15

De commentaren zijn gesloten.